نوشته ی محمّدرضا پریشی
در صورت ادامه ی بی تفاوتی جامعه ی جهانی و مسئولان ایرانی یک فاجعه عظیم انسانی در دره ی پنجشیر روی دست هزاره ی نو خواهد ماند.
در حالیکه سکانداران مملکت ، به عنوان یکی از بزرگترین همسایگان افغانستان به راحتی و با یک تنه و نقد دیپلماتیک می توانند جلوی این لکه ی ننگ و نسل کشی بزرگ را بگیرند .
طالبان برای ادامه ی حکومت منافقانه و ریاکارانه ی خود نیاز به حمایت جامعه ی جهانی خصوصا همسایگان خود دارد پس به سادگی می توان هر گونه تایید و مراوده و حمایت را منوط به توقف جنایات جنگی و آدمکشی ها نمود ،
همین طالبانی که به قول "حسن آقامیری" بزودی در امر حکومت ، به مشکل برخواهند خورد ، در حال قتل و عام هزاران خانواده و زن و بچه ایی هستند که از جور روزگاران در غیاب شیر شهیدشان ، احمد شاه مسعود ، به لاله زارهای دره ی پنجشیر پناه برده اند ،این سکوت عجیب همسایگان را فراموش نخواهند نمود ، حتی اگر همگی زیر آتشبار سنگین طالبان ِمجهز به پیشرفته ترین سلاح های امریکایی به لاله های پرپر بَدل شوند .
از قدیم الایام دشت ها و دره های شرق با لاله های سرخ گون فرش می شده است ، حالا هم که زمین همان زمین است و آسمان همان آسمان ، نسل های بعدی با دیدن لاله ها در هر کجای این خاک نجیب خواهند دانست که مظلومانی در آنجا در خون خود غلطیده اند .
هرآنکه ظلم ظالمان را می بیند و دم بر نمی آورد در جنایتشان شریک است ،
چه فرقی با آنان دارد ؟
در این ستمکاری جدید ، تماشاچی اردوکشی های قافله ی لاله پرپرکن و هزاره آواره کن ، غافلانِ دین فروش دنیاپرست ، بودن ، تاوان کدامین خطای ماست؟
.........................
پی نوشته:
نکته ایی بدیهی است که مخالفتم با "طالبان "، به معنای حمایتم از این یا آن گروه و قوم و دولت و حکومت نیست.