ما استادان تخریبیم ، با تفاسیری که از متون و کتابها به نفعِ خود می کنیم .
همه شنیده ایم و بسیار گفته و نوشته اند که تفسیر به رای اشتباه است و مثلا یک آیه یا حدیث و یا متن مقدّس کهن را نباید تفسیر به رای کرد ، در حالیکه آنچه اشتباه است تفسیر بر طبق منافعِ شخصیِ خودمان است ، و گرنه کسی در جهان وجود ندارد که تفسیر به رای نکند و هرکس از ظنّ خود می شود یارِ متن و به قول "رولان بارت" هر متن به تعداد خوانندگانش معنا و حتی نویسنده ، می تواند داشته باشد و این اصل پذیرفته شده ی زیبایی است که اساس تفکر بشری و اساس آزادی اندیشه و پلورالیسم فرهنگی را شکل می دهد و اساساً متنی وجود ندارد که در طول زمان مورد تفسیر به رای های متعدد قرار نگرفته باشد ، ولی آنچه خصوصا در عصر ما ، این زیبایی بنیادین را به وهن آلوده نموده است تفسیرهایی است که ما خودخواهانه از آنچه می خوانیم یا می شنویم بر طبق منافع شخصی خود می کنیم و آنها را ورای حقیقت ، به نفع خود معنا می کنیم و هر آنچه که تن تفسیر و تآویل به نفع ما ، به نفع ِ خود ِ ما ، ندهد را مهدورالدم محسوب می کنیم و سوختنی.
این است درد بشریت از آغاز تا امروز که نتوانسته پای منافع شخصی را از حوزه ی مطالعات و تحقیقات و پژوهش هایش کنار بکشد .
کتابها که گناهی ندارند ، گناهها همه از ماست که بلد نیستیم آنها را در همان زمان و مکانی که نوشته شده اند ، قرار دهیم و به مقتضای شرایط زمانی و مکانی ایی که در آن نگاشته شده اند بررسی و مطالعه شان کنیم .
آنها را با خودمان می کِشانیم و می آوریم به عصرِ حاضر و مجبورشان می کنیم برده وار لباسِ زمانه ی ما را بپوشند و غلام وار به نفع ما شهادت دهند .
این کتابهای مظلوم همه در زمانه ی خودشان صحیح محسوب می شده اند و بسیاری از آنها چراغ راهنمای بسیاری از پیشینیان ِ نادان ما بوده اند.
آنها پله های رسیدنِ بشریت به این نقطه بوده اند ، اما حالا که چهارکلاس درس خوانده اییم هوا برمان داشته و توهّم می زنیم که چه پُخی هستیم و همه ی آنها را به راحتی رد می کنیم و غلط می پنداریمشان.
ذرّه بین به دست ، لابلای سطور نوشته شده و نانوشته پیِ غلط می گردیم ، شخمشان می زنیم تا شاید نقصی ، غلطی ، چیزی بیابیم و هوا کنیم .
چه فرقی دارد این منفعت طلبی های شخصی ما با کتاب سوزاندن هایی که دجّالهای پیشین در پیچ و خم تاریکِ تاریخ مرتکب شده اند ؟
بلا نسبت ، جماعت قدرنشناسی هستیم ما!