انسان را گاهی زَرَش به زیر می کشد، بعضاً زِرش و گاه زُرش یعنی زور گفتن ها و مدعی گشتن هایش ، یعنی همان هرم معروف تیغ و طلا و تسبیح ، جنگ و ربا و تزویر که بر قاعده ی جهل آدمی بنا می شود .
انسان را تبدیل به لباس شیک ولی متعفنی می کند که آغاز و انجامش در طوافی مشرکانه است
لابلای معبودان آویخته از چوب رختی ، داخل کمدی که خود در کماست .
به قول حضرت حافظ
"حجابِ چهرهٔ جان میشود غبارِ تنم!"
گاهی زورِ انسان او را مقهور می کند ، به زنجیرش می کشد و در نهایت از میان برش می دارد گرگی می شود بر فراز سر گرگ پیر و خسته ایی که جز رانده شدن از گله در سرنوشتش نیست .
برّه ها از گرگ پیر فرتوت نمی ترسند
و گاهی تصویر زیبا ی انسان از خودش است که او را زمین می زند ، او را از مسیر رشد کنار می زند و فرو می کاهدش به مجسمه ایی بلورین که هر دم ممکن است با کوچکترین ضربه ایی ترک بردارد و بگسلد و یا رباتی که میزبان لباس های فاخر و تجملات تایتانیکی است ،
یا عروسک خوشرنگ و لعابی که به قول فروغ فرخزاد با هر فشار هرزه ی دستی داد می زند:
آه من چه خوشبختم !
از آن صورتکهایی که از فرط بی لک و پیس بودن و از زیادی آب و رنگ شان نتوانی باور کنی که تولید شده ی پدر و مادرشان باشند.
نخستین قسمت از فصل چهارم سریال West Word این ها را هم می خواهد بگوید .

در کنار این حکایت ِ آشنا که از فصل های پیشین شروع کرده به تصوّرش :
هدف نهایی جوامع تحت ستم رهایی از ستم است و رویایشان آغاز یک زندگی مستقل برای خودشان ،
آری آنها روزی طاقتشان طاق می شود ، بی تاب می شوند و دستان لرزانشان علیرغم برنامه ریزی و تربیتشان کهن شان، به ماشه می رود و تیغ ، می جنگند و تغییر می دهند و در نهایت دستگاه ستم کننده را از ناز و نای، از رو و پا می اندازند ،
آیا می توانیم انها را کاملن قوم رها شده محسوب نماییم ؟
اگر این رهاشده گی هم ، آزار دیگری باشد هبه شده از سمت همانها که قبلن حاکم بوده اند آنوقت چه ؟
اگر این جهان ، روی دیگر همان لابیرنتِ تاریکِ هزارلایی باشد که خیال می کردیم دربِ خروجی اش را یافته اییم آنوقت چه ؟
اگر هنوز در رویای ِ خم ِ یک کوچه باشیم ...