امید

رسید مژده که ایامِ غم، نخواهد ماند
چنان نماند و چنین هم ، نخواهد ماند
بر این رَواقِ زَبَرجَد نوشته اند به زر
که جز نکویی اهل کَرَم نخواهد ماند
توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زَر و گنج دِرَم نخواهد ماند
سحر، کرشمه ی صبحم بشارتی خوش داد
که کس همیشه گرفتارِ غم نخواهد ماند
غنیمت شُمُر ای شمع؛ وصلِ پروانه
که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند
ز مهربانی ِ جانان؛ امید مَبُر حافظ
که رسم ِ جور و نشانِ ستم نخواهد ماند.