ایرانیان بنا به محاسبه غیر ایرانیان حدااقل ۴۰۰ هزار کیلومتر قنات حفر نموده اند ،
هیچ زمینی ایی به اندازه ایرانی ها چاه و قنات نکنده است ، چیزی نزدیک به مسافت ایران تا ماه !
شاید از این رو که اگرچه که دلشان می خواسته بروند به ماه ، ولی امکانات آن روزهایشان اجازه نمی داده ، پس در رویاهایشان ماه را تصور می کرده اند که آمده پشت پنجره هایشان .
زمین را می کنده اند و می کنده اند و می کنده اند و وقتی آب گوارا را چندین فرسخ آنطرف تر تحویل تشنه گان می داده اند ، خستگی ِ سر و رویشان را می شسته اند ، در حالیکه قطرات آب و رنج و کویر ، از لابلای انگشتان پینه بسته شان می چکیده و بوسه می زده بر روی ماه ِ چهره شان .
این همه قنات ، ثبات می کند که آب همیشه کم بوده و آب در نزد پیشینیان مان ، اینقدر گرانبها بوده که بخاطرش از اینجا بروند تا ماه ، نه که در هوای آزاد و آسمان پاک و قدم زنان و سرخوش و پیاده ، بلکه تونل کنان ، خمیده ، خاکی ، عرق ریزان و نفس نفس زنان و سینه خیز .
قناعت کنان و رنج بر دوش ، پینه به پا .