ویرگول
ورودثبت نام
.m.r.p
.m.r.pدو چشم و کنعان
.m.r.p
.m.r.p
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

آب رنجی بر دوش ِ همیشه ی این خاک/ نوشته محمدرضا پریشی

ایرانیان بنا به محاسبه غیر ایرانیان حدااقل ۴۰۰ هزار کیلومتر قنات حفر نموده اند ،

هیچ زمینی ایی به اندازه ایرانی ها چاه و قنات نکنده است ، چیزی نزدیک به مسافت ایران تا ماه !

‏شاید از این رو که اگرچه که دلشان می خواسته بروند به ماه ، ولی امکانات آن روزهایشان اجازه نمی داده ، پس در رویاهایشان ماه را تصور می کرده اند که آمده پشت پنجره هایشان .

زمین را می کنده اند و می کنده اند و می کنده اند و وقتی آب گوارا را چندین فرسخ آنطرف تر تحویل تشنه گان می داده اند ، خستگی ِ سر و رویشان را می شسته اند ، در حالیکه قطرات آب و رنج و کویر ، از لابلای انگشتان پینه بسته شان می چکیده و بوسه می زده بر روی ماه ِ چهره شان .

این همه قنات ، ثبات‌ می کند که آب همیشه کم بوده و آب در نزد پیشینیان مان ، اینقدر گرانبها بوده که بخاطرش از اینجا بروند تا ماه ، نه که در هوای آزاد و آسمان پاک و قدم زنان و سرخوش و پیاده ، بلکه تونل کنان ، خمیده ، خاکی ، عرق ریزان و نفس نفس زنان و سینه خیز .

قناعت کنان و رنج بر دوش ، پینه به پا .

۶
۰
.m.r.p
.m.r.p
دو چشم و کنعان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید