
?پردهٔ اول؛
چهارشنبه قبل از شروع سالن برادرزادهٔ یکی از بازیکنانمان مُرد.
لباسش را عوض کرده بود و داشت خودش را گرم میکرد که گوشیاش زنگ خورد. هنوز تلفن را بالا نیاورده بود که صدایی از آن طرف خط جیغ کشید «ندا مرد». همینقدر طول کشید تا آدمی که با رفقایش مسخره بازی در میآورد و میخندید با تمام وجود اشک بریزد.
برادرزادهاش با قرص خودکشی کرده بود. یک دختر ۱۵ ساله. نه میشناختمشان و نه آنقدر حس انسان دوستانه دارم که برای مرگ غریبهای متأثر شوم. فقط کمی ذهنم مشغول این شد که چرا دختر ۱۵ سالهٔ یک خانوادهٔ متمول باید خودکشی کند! با اولین شوتی که زیر توپ زدم ، ندا را کاملا فراموش کردم، انگار اصلا از روز اول وجود نداشته.
?پردهٔ دوم؛
توپ سوت شد و تا در زمین های خاکی اطراف پیدایش کنند، چند دقیقهای فرصت استراحت داشتیم. خودم را روی چمن های مصنوعی ولو کردم. چمن های پلاستیکی از صبح آفتاب خورده بودند و حالا که شب شده بود داشتند تلافیاش را سر ما در میآوردند. مهدی همانطور که روی زمین زانو زده بود، با لحن لاابالی همیشگیاش گفت : «از محمدرضا و زیروووو مینویسي آقا صالح!» . متنم را خوانده بود و حالا قطعا میخواست تیکه بیندازد. حال و حوصلهٔ مسخره بازی هایش را نداشتم اما از طرفی هم میخواستم نظرش را بدانم. میدانستم که نباید این را بفهمد و الا تا صبح زبانش را تکان نمیداد. صبر کردم تا خودش ادامه دهد.
- راستش صالح، یکی از چیزایی که همیشه در مورد تو برای من جالب و حتی حسادت برانگیز بوده این تکلف نداشتنته، برات مهم نیس ناهار چی میخوری، اصلا غذا میخوری یا نه، کلاساتو نخوای نمیری، در قید زمان و ...
بقیهٔ حرفش را گوش ندادم. مهدی از آن آدم هایی است که میتوانی ساعتت را با آنها تنظیم کنی. کسی که صبحانهٔ هر روزش مشخص است، ساعت ۱۰ و نیم هر شب از کتابخانه حوزهشان درمیآید و حتی یک جلسه از کلاس های فوق برنامهشان را هم در طول ترم غائب نمیشود و حالا داشت به ویژگی هایی از من حسرت میخورد که خودم ازشان متنفر بودم. خدایا! یعنی دقیقا همان موقعی که او داشته پیش خودش فکر میکرده که خوش بحال صالح، من از اینکه مثل او نسبت به اتفاقات زندگیام تعهد ندارم، از خودم بدم میآمده. خندهام گرفت. پرسید چرا میخندی؟
توپ را آوردند، دستم را روی چمن های داغ گذاشتم و بلند شدم.
?پردهٔ آخر؛
فقط خدا میداند آن لحظهای که ندا داشته قرص ها را یکی یکی قورت میداده از کدام ویژگی های زندگیاش متنفر بوده است. و باز فقط خدا میداند درست همان موقع ، چه کسانی به زندگی او حسرت میخوردند. همهٔ ما بار ها در زندگیمان ندا را تجربه کردهایم. آن ده دقیقه که هر شب قبل از خوابیدن به خودمان فکر میکنیم، آن چند ثانیه که میان یک مهمانی دوستانه ساکت میشویم، آن لحظاتی که از پنجرهٔ مترو به عبور سریع چراغ ها خیره شدهایم، دقیقا حال او را داریم. هر لعنتمان به زندگی، عین قرصی است که گلو را میخراشد و پایین میرود. میتوانیم از خودمان متنفر شویم و تمام! در حالی که یکی دیگر در آرزوی زندگی ما به قرص های کف دستش نگاه میکند.