«زمانی که شما در حال خواندن این نامه‌اید، به احتمال زیاد من دیگر مرده‌ام. قصدم از نوشتن این نامه تنها گفتن حرف هایی بود که تمام عمرم درون خود ریختم و هیچکس از آنها با خبر نشد…»
بسیاری از ما به انجام این کار و نوشتن چنین نامه‌ای فکر کرده‌ایم. نامه‌ای طولانی که در آن تمام ناگفته‌هامان را بگوییم. تمام راز هایی که همهٔ عمر نزد خودمان نگه داشتیم، همان هایی که هر روز آزارمان دادند. فکرش هم لذت‌بخش است. اینکه بدون هیچ‌ترسی، بدون نگرانی از آینده و تاثیر حرف‌هایت، چشم ها را ببندی و همه را بگویی. اعتراف می‌کنم خودم هم چند باری خوب به آن فکر کرده‌ام. آنقدر خوب که حتی جای انجام کارم را هم انتخاب کرده بودم تا تمیز کردن کثافت‌کاری‌اش برای خانواده‌ام زیاد طول نکشد. و همه‌مان آخر همهٔ خیال‌پردازی‌ها از ته قلب آرزو کرده‌ایم کاش می‌توانستیم خودمان این نامه را برای بقیه بخوانیم.
یک ماه پیش دخترخاله‌ام با بچه‌هاش مهمان‌مان بودند. یحیی که ۸ سال دارد و زینبِ ۳ سال و نیمه. برای‌شان یک بُرد گیم خریده بودم و خودم بیشتر از آنها شوقی بازی با آن را داشتم. وارد خانه که شدم بلافاصله یحیی بازی را گرفت و دخترخاله‌ام احوالم را پرسید و مادرم گفت شامت روی گاز است و بابا از هوای بیرون پرسید و امین برادرزاده‌ام هی پشت سر هم سلام کرد و من همه‌شان را تند تند جواب می‌دادم که ناگهان زینب دستانم را میان دو دست کوچکش گرفت، مرا تکانی داد و پس از چند لحظه مکث پرسید :«چرا به من نگاه نمی‌کنی؟!». از هوای بیرون چیزی یادم نماند.
زینب می‌توانست این جمله را در دلش نگه دارد و احساس نادیده شدن پیدا کند و بعدتر حس موثر بودنش را از دست بدهد و سالهای نوجوانی‌اش را در فکر اینکه هیچکس دوستش ندارد بگذراند و تا پایان عمر خود را موجودی بی‌اهمیت بپندارد که در سه سالگی‌اش حتی ارزش یک نگاه را هم نداشته. اما زینب صادقانه احساسش را بیان کرد. یک جملهٔ ۴ کلمه‌ای!
هر روز ما پر از احساساتی است که بخاطر هزار دلیل و مصلحت فرو می‌خوریمش. از نفرت‌ها گرفته تا محبت‌ها. چند بار شده که از رفتار دوستی بدمان آمده و چیزی نگفته‌ایم؟ در مقابل حرف‌هایی که آزارمان داده‌اند چه کرده‌ایم؟ وقتی با همه وجود یک نفر را دوست داشته‌ایم، توانسته‌ایم آن‌را ابراز کنیم؟ از چه ترسیدیم که هربار لب‌هامان را سفت به هم چسبانده‌ایم مبادا صدایی از آنها خارج شود؟ از اینکه حرف‌هامان آزارشان دهد؟ مطمئن باش دیدن تابوتت، روح مرده و بی‌انگیزه‌ات، خیلی بیشتر از گفتن یک احساس تلخ عذاب‌شان خواهد داد. شاید هم از خراب شدن آینده می‌ترسیم، از اینکه حرف‌ها آبروی‌مان را ببرد، از اینکه جواب دل‌خواه‌مان را نگیریم. نگاهی به نامهٔ توی دستت بینداز، آخر خط ایستاده‌ای. از این بدتر هم مگر می‌شود؟!
فرو خوردن یک حرف، مثل قورت دادن خرده شیشه است. حنجره‌ات را می‌خراشد، روحت را می‌شکافد و هر چه پایین‌تر می‌رود زخمش عمیق‌تر می‌شود.گاهی آنقدر عمیق که تمام جانت را می‌سوزاند. آنقدر عمیق که حاضر می‌شوی برای فرار از دردش تیغ روی شاهرگ بگذاری، اسلحه روی شقیقه. البته اگر شهامتش را داشته باشی. و الا تا آخرین لحظهٔ عمرت قرار است هر روز بمیری. همان ده دقیقهٔ قبل از خواب که به سقف خیره شده‌ای، آن چند ثانیه که با چنگال به ماکارونی ته ماندهٔ بشقاب ور می‌روی، آن لحظاتی که خیره به عبور سریع نور چراغ ها از پنجرهٔ مترو به گذشته‌ات فکر می‌کنی، همه لحظات احتضار تو اند.
نامه‌ای که امروز در دستت گرفته‌ای و یا هر شب به آن فکر می‌کنی، همان جملات ۴ کلمه‌ای‌اند که کنار هم نشسته‌اند. خوب نگاه کن، هر کدام‌شان از پی دیگری آمده است. احساس بی‌پناهی امروزت چقدر شبیه حس گم کردن مادر میان چادر مشکی های خیابان است. حس تنهایی این روزها، همان حس انتخاب نشدن در یارکشی زنگ ورزش است. گفتن یکی‌شان می‌توانست تمام خطوط بعدی را پاک کند. شاید اگر هانا بیکر هم فقط یکی از این ۴ کلمه‌ای ها را گفته بود، مجبور نمی‌شد ۱۳ نوار کاست پر کند.
