
یک صبح بهاری بود که باز هم با احساس ناامیدی جلوی آینه ایستادم. شلوار محبوبم، همان که پارسال راحت تنم میشد، حالا به زور از زانوهایم بالا میآمد. آه عمیقی کشیدم و به خودم در آینه خیره شدم. حالا دیگر وقتش بود. وقت یک رژیم جدید.
همه ما داستان دوست یا فامیلی را شنیدهایم که با فلان رژیم غذایی در عرض دو ماه بیست کیلو کم کرده است. همان دختر خالهای که عکس قبل و بعدش در اینستاگرام دست به دست میچرخد و همه از او میپرسند: "واقعاً چطوری این کار رو کردی؟" و او با غرور پاسخ میدهد: "فقط کافیه صبحانه رو حذف کنی و به جاش آب هویج با زنجبیل بخوری!"
من هم مثل خیلیهای دیگر، عاشق میانبرها هستم. دوست دارم با کمترین زحمت به بیشترین نتیجه برسم. پس طبیعی بود که سراغ همین رژیمهای فوری و معجزهآسا بروم. اولین تجربهام با رژیم کتوژنیک بود. رژیمی که میگفتند باید کربوهیدرات را فراموش کنی و به جایش چربی بخوری.
اوایل همه چیز خوب پیش میرفت. پنیر، گوشت، تخم مرغ و آووکادو. چه کسی فکرش را میکرد که بشود با این غذاهای خوشمزه وزن کم کرد؟ اما بعد از یک هفته، سردردهای وحشتناک شروع شد. حالت تهوع داشتم و نمیتوانستم تمرکز کنم. در حالی که دوستم با همین رژیم در ماه اول هفت کیلو کم کرده بود، من فقط یک کیلو و نیم وزن کم کرده بودم، آن هم با کلی عذاب.
بعد از شکست در رژیم کتو، نوبت به رژیم فستینگ متناوب رسید. این بار قرار بود ۱۶ ساعت گرسنگی بکشم و فقط در پنجره ۸ ساعته غذا بخورم. دوستانم میگفتند بعد از چند روز بدنت عادت میکند و دیگر گرسنه نمیشوی. اما برای من اینطور نبود. من در ساعتهای گرسنگی تبدیل به هیولایی میشدم که میخواست کل یخچال را یکجا ببلعد. نتیجه؟ در پنجره ۸ ساعته آنقدر میخوردم که جبران ۱۶ ساعت گرسنگی را بکنم.
با ناامیدی، سراغ رژیم خامخواری رفتم. این بار همه چیز را خام میخوردم. سبزیجات خام، میوههای خام و آجیلهای خام. همکارم سمیرا با این روش در عرض سه ماه به وزن ایدهآلش رسیده بود و پوستش هم مثل ماه شده بود. اما من بعد از دو هفته، با معدهای که از نفخ شبیه بادکنک شده بود و رنگ و رویی پریده، دوباره شکست خوردم.
یک روز که از فرط ناامیدی داشتم کل اینترنت را زیر و رو میکردم، به مقالهای برخوردم درباره فردیت ژنتیکی و تغذیه. در این مقاله نوشته بود که واکنش بدن هر فرد به رژیمهای غذایی مختلف، کاملاً منحصر به فرد است و به ژنتیک، متابولیسم، میکروبیوم روده و حتی سبک زندگی او بستگی دارد.
انگار نور امیدی در دلم روشن شد. پس من عجیب و غریب نبودم! مشکل از من نبود که نمیتوانستم مثل دوستانم با این رژیمها وزن کم کنم. مشکل از رویکردی بود که یک نسخه واحد را برای همه میپیچید.
این بار تصمیم گرفتم هوشمندانهتر عمل کنم. به جای دنبال کردن ترندهای غذایی، به ندای بدنم گوش دادم. متوجه شدم که بدن من با پروتئین زیاد و کربوهیدرات متوسط بهتر کار میکند. فهمیدم که لبنیات باعث نفخ و ناراحتی معدهام میشود، در حالی که دوستم هیچ مشکلی با لبنیات ندارد.
کمکم رژیمی را طراحی کردم که با بدن من سازگار بود، نه با بدن سارا یا سمیرا. یک برنامه غذایی منعطف که با حذف لبنیات، کاهش قندهای ساده و افزایش پروتئینها و چربیهای سالم، به تدریج نتیجه میداد. شاید سرعتش به اندازه آن رژیمهای افراطی نبود، اما این بار میتوانستم آن را ادامه دهم بدون اینکه احساس کنم دارم شکنجه میشوم.
حالا که به گذشته نگاه میکنم، میبینم چقدر وقت و انرژی و اعتماد به نفسم را صرف رژیمهایی کردم که اصلاً برای من طراحی نشده بودند. درس بزرگی که آموختم این بود: هر کسی باید رژیم مخصوص به خودش را پیدا کند.
این روزها وقتی دوستی با هیجان از رژیم جدیدش تعریف میکند و میگوید "این واقعاً جواب میده، تو هم باید امتحان کنی!"، لبخندی میزنم و میگویم: "خوشحالم که برای تو جواب داده. اما هر بدنی زبان خودش را دارد و من یاد گرفتهام به زبان بدن خودم گوش کنم."
این روزها دیگر ترازو دشمن من نیست. ما دوستانی هستیم که گاهی با هم چک میکنیم اوضاع چطور پیش میرود. دیگر برایم مهم نیست که دوستم با چه رژیمی توانسته در عرض یک ماه ده کیلو کم کند. مهم این است که من راه خودم را پیدا کردهام، راهی که با ژنهای من، با بدن من و با سبک زندگی من سازگار است.
و این یعنی آزادی. آزادی از بند رژیمهای مُد روز، آزادی از مقایسه کردن خودم با دیگران و آزادی از حس شکست مداوم.
پس آیا شما هم تجربه مشابهی داشتهاید؟ آیا شما هم رژیمهای مختلف را امتحان کردهاید و نتیجه نگرفتهاید؟ شاید وقتش رسیده که به جای دنبال کردن ترندها، سفر کشف بدن منحصر به فرد خودتان را آغاز کنید.