من

چقدر زمان باقیست
هر روز که به شب میرسد اندوهگین تر می شوم
هر شب به خط پایان نزدیک تر
روز به روز و لحظه به لحظه،
این اندوه جانکاه به ثانیه افتاده
اندوه دیگری در جای دیگرم می تپد
کجای این جهان ایستاده ام
جهانی که با هیچ پیمانه ای قابل قیاس نیست
چیستم، چگونه ام؟
سراسر این وجود غیر قابل فهم تکه تکه و رو به آسمان شده.
چیزی درونم می جوشد که برایم ناشناخته است
ناشناخته همچون جهانی که در آنم
پشت این صورت چه کسی پنهان شده؟
چقدر میشناسمش؟
دو هویت در صورتکی ساده نشان از همزیستی پر درد.
کدام هویت غالب است
آنجا که هر کدام بر خلاف دیگری می تازد
به سان طنابی که از هر دو سو تحت کشش است
این رشته های چند گانه کجا از هم گسیخته می
شود؟
تا کنون چند بار و از چند جا باز به هم گره خورده.
به اطرافم خیره می شوم و در وجود و کالبد هر موجود زنده و غیر زنده ای فرو می روم.
به هر حجمی چنگ می زنم تا حل شوم
از واقعیت حادث شده در خواب نمی توان فرار کرد
اینکه با تمام وجود بدانی که چه اتفاقی پیش روست
اینکه بدانی ریشه هر چیزی کجاست و
با چشمان بسته باز هم ادامه دهی
تنها نشان عدم درک تو از وجودت است
میدانی در ازای از دست دادن چه چیزی ، چه را بدست می آوری.
بزرگتر که نگاه می کنی، می بینی تو زنده ای و تنها زنده ای و در ازای زنده بودن زیبایی، جوانی و عشق را از دست می دهی
از دست می دهی و باز هم نمی دانی کجایی.
گمشده ای در نیستی و پوچی و پوسیدگی بند بند وجودت،
سلول های نخ نما شده ی بی تار و پود،
کج فهمی عمیق اجزای به گل نشسته این بدن سرم را به زمین می کوبد و تا هسته ی زمین دفن می شوم.
آنجا زیر خروارها خاک تمام تنم مچاله می شود
همچون روحم که در آنور خاک مچاله شده بود
این تن دفن شده در مرکز خاک، همان خرت و پرت های جارو شده، زیر فرش های کودکیم بود
کودکی بازی گرفته شده و روان له شده.
دستمالی شدن تمام آنچه که در آینده خواهی شد در گذشته.
انگار که امروز پیدا بود از همان ابتدا
بازگشتیم، چمدان ها را باز کردیم ، آینده را در گذشته بیرون کشیدیم و تخم آن را در نهاد کودکی کاشتیم تا وقتی بزرگ می شود برگ های سیاهش دست کمی از شب های تو نداشته باشد
این درخت سیاه پر برگ
آشیان جوجگانی نحیف و کوچک بود
اما مگر شدنی ست؟....
که زیر بال و پر سیاه برگان پرواز رهایی سر کشید و به اوج رسید؟
تن به تن رو برو شدن با خودت و ترس از خودت و انتظار حمایت از خودت ، همگی در یک نقطه جمع می شود و این جهت های مخالف هرکدام ساز خود را می زنند و تو می مانی.
تو می مانی و می بینی که خودت همچون تو دوبار در مقابلت ایستاده یکی می زند و دیگری نوازش می کند
و تو همچنان لب دوخته ی عالم تنها تماشا می کنی و تجزیه می شوی.
تو را سرزنش کنم یا خود؟
خود را سرزنش کنم یا من
سالهاست با خود و من می جنگم
هر کدام از ما خود است یا من؟
کدامیک را باور کنم که از خود به من نزدیکتر باشد
من به خود چنگ میزنم تا تو را بدست بیاورم
تا یا خود برود یا من
که من یک نفر باشم و تو همه ی جهان در یک نفر در کنار من.