ویرگول
ورودثبت نام
msmesoft.78
msmesoft.78
msmesoft.78
msmesoft.78
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

"پشت دیوارها شهری‌ست"


روایت معروفی درباره برخی دروازه‌بان‌های مشهور و صاحب‌نام فوتبال وجود دارد که می‌گوید از اول بازی پست‌شان دروازه‌بان نبوده و بعضی‌هایشان حتی نوک حمله هم رفت‌وآمدی داشته‌اند ولی قصه‌شان اینطور پیش رفته که یک‌روزی دروازه‌بان تیم سر تمرین نیامده و این مهاجم سابق رفته درون دروازه و به جای پا از دستش استفاده کرده. بعدش تازه دوزاری همه و از جمله خودش افتاده که اصلا او برای دروازه‌بانی خلق شده بوده و تا امروز اشتباهی توی جاهای دیگر مستطیل سبز پرسه می‌زده. همین می‌شود که آن روز می‌شود نقطه عطف زندگی این دوست‌مان و می‌شود آنچه می‌شود و دیده‌ایم و شنیده‌ایم.


این پی‌رنگ پرطرفدار در قصه خیلی از قهرمان‌های داستان‌ها و روایت‌ها پیدا می‌شود؛ یک انسان معمولی مشغول یک کار است و زندگی‌اش را آن کار تعریف کرده ولی دست قضای روزگار به صورت اتفاقی می‌اندازدش در یک کار دیگر که آنجا دیگر معمولی نیست و می‌شود قهرمان داستان.


حالا این شدت و حدت را اگر کمی بی‌خیال شویم و به جای داستان‌های پریان بیاییم روی همین زمین خودمان، می‌شود از این دست تغییر مسیرها و نقطه عطف‌ها تا دل‌تان بخواهد در زندگی مثلا ساده آدم‌های دوروبرمان پیدا کنیم؛ یک آدم معمولی کل عمرش را تا یک روزی در یک کار مشغول بوده ولی کسی یا چیزی آن روز هلش می‌دهد داخل یک کار دیگر و می‌بیند که انگار همه دلش با این کار جدید است و پستی و بلندی گِلش خیلی خوب جفت‌وجور این جای جدید. پس بسته به سن و سال و وضعیت زندگی‌اش، کمی تا قسمتی شجاعت و جسارت را چاشنی تصمیمش می‌کند و «دل به دریا»زنان می‌رود جایی که تا دیروز پایش هم به آن باز نشده بود.


با هم تعارف که نداریم، همه‌مان که الآن داریم توی این دانشگاه بالا و پایین می‌رویم، یک مسیر نسبتا مشابه را تا اینجا آمده‌ایم؛ مسیری که شاید حتی زیاد به آن فکر هم نکرده‌ایم و نمی‌دانیم چرا داریم گزش می‌کنیم.

همان وقتی که هِر را از بِر تمیز داده‌ایم، خانواده و جامعه و محیط و هرچه موثر بوده در وجودمان، دودستی برمان داشته و گذاشته در مسیر و گفته است برو، حتی برخی‌هایمان رفتن هم دست خودمان نبوده و چون پشت‌سری‌ها داشتند جلو می‌رفتند، ما را هم با خودشان هل داده‌اند به سمت جلو: از دبستان تا راهنمایی، از راهنمایی تا دبیرستان و ریاضی فیزیک، از دبیرستان به سمت المپیاد و کنکور و از کنکور به شریف.

خب وقتی از اول در همین مسیر مقدر شده بوده‌ایم، حتما سرزمین موعود هم برایمان معین شده و زیاد فکر نکرده‌ایم که این سرزمین موعود اصلا باید چه شکلی باشد و چه شکلی نباشد و ما چه نسبتی با آن داریم که تند یا آهسته داریم به سمتش می‌رویم.


ولی این مسیر مقدر طاغیانی هم دارد که سرشان هوایی می‌شود و یک تُک پایی هم می‌روند پشت دیوار و می‌بینند آن‌طرف هم خبری هست یا نه؟ حالا یا می‌فهمند آنور جنگلی‌ست که رشد و بقا در آن کار آنها نیست و برمی‌گردند همین مسیر امن و آسوده را ادامه می‌دهند و یا می‌بینند تا اینجای راه را سر کار بوده‌اند و اصل جنس آن‌طرف است و دیگر پشت سرشان را هم نگاه نمی‌کنند.

همین تجربه‌های شاید کوتاه و کوچک است که یک‌سری را می‌رساند به همان‌جایی که متعلق به آن هستند، به همان سرزمینی که عمری در فراقش سوخته‌اند.


در واقع اهمیت تجربه و ناخنک زدن به حوزه‌ها و زمینه‌های جدید هم همین است که شاید تا الآن مثل مسعود شصت‌چی اشتباهی بوده‌ایم و اختیار و انتخابی در قرار گرفتن‌مان در موقعیت‌هایمان نداشته‌ایم، همینطوری دستی از غیب برون آمده و ما را گذاشته اینجا؛ به همین خاطر لازم است گاهی خرق عادت کنیم و بزنیم جاده‌خاکی تا شاید بهتر خودمان را بشناسیم و بفهمیم گل‌مان را از کجا برداشته‌اند که هنوز که هنوز است، دلتنگش هستیم.


ترسی ندارد؛ جهان فقط همین جاده‌ای نیست که تا الآن ما آمده‌ایم، پشت این دیوارهای خودساخته‌مان هم شهر بزرگی‌ست و آدم‌هایی که آنها هم زندگی می‌کنند و شاید اصلا زندگی همان چیزی‌ست که آنها تجربه‌اش کرده‌اند و ما ول معطل بوده‌ایم.


محمدجواد شاکر

ورودی ۹۱ مکانیک شریف

سردبیر فعلی روزنامه شریف




۰
۰
msmesoft.78
msmesoft.78
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید