ما اخیراً در مورد بازی های RPG زنده و مشارکت فعال آنها از شرکت کنندگان خود صحبت کردیم. همچنین بازی هایی وجود دارند که شباهت هایی با نقش آفرینی زنده دارند، اما به این شکل در نظر گرفته نمی شوند. آنها را می توان تقریباً در همه جا پخش کرد، قوانین به اندازه کافی ساده هستند و حضور یک راوی برای یک داستان خوب حیاتی است. Mafia یک بازی بسیار محبوب از اتحاد جماهیر شوروی سابق است که در طول سال ها دستخوش تغییراتی در قوانین خود شده است، اما فرض اصلی همان است: شما نمی توانید به کسی اعتماد کنید.
شب فرا می رسد. یک گروه مخفی برای تصمیم گیری درباره مرگ یک شهروند گرد هم می آیند. گزینه ها ارائه شده است. رأی گیری می شود. سرنوشت آن شخص مهر و موم شده است. شهروندان دیگر سعی می کنند کسانی را که تصمیم به مرگ گرفته اند پیدا کرده و از بین ببرند، اما عطش آنها برای انتقام می تواند آنها را به حذف یک بی گناه سوق دهد... در شرایطی شبیه به این، معمولاً یک بازی به نام "مافیا" شروع می شود، نه عنوان ما. می دانم برای کامپیوتر، اما یک بازی گروهی که به چندین عضو نیاز دارد. منشأ آن را میتوان به سال 1986، در آن سوی پرده آهنین، به لطف دیما دیویدوف از گروه روانشناسی دانشگاه مسکو جستجو کرد. محبوبیت آن مانند یک ویروس به مدارس دیگر اتحاد جماهیر شوروی سرایت کرد و در طول دهه 1990 در چندین کشور در قاره اروپا پخش شد و سرانجام از برکه عبور کرد و به ایالات متحده رسید.
اساساً، دیویدوف این بازی را ایجاد کرد تا تحقیقات روانشناسی خود را به گونه ای ترکیب کند که به او اجازه دهد تا دو سال در یک سال تمرین کند و به دانش آموزان خود آموزش دهد. دادههایی که او برای تحقیقاتش نیاز داشت باید برای جمعیت جوانتر جذاب باشد، و اینگونه بود که مافیا متولد شد. به قول خود دیویدوف، مافیا بر پایه «اکثریت نادان در برابر اقلیت آگاه» بنا شده است. دانش و نادانی دو روی یک سکه هستند که می توانند کلید پیروزی یک گروه یا شکست کامل گروه دیگر باشند. احتمالاً بهترین چیز پشت مافیا این است که تصادفی بودن بازی توسط خود طبیعت انسان ارائه شده است. صداقت و خیانت ثانیه به ثانیه موقعیت های خود را تغییر می دهند و نقش همه بازیکنان تا پایان بازی مشخص نیست.
یوتیوب نمونههایی از بازیها را دارد، بهویژه با نوع «گرگینه» که اوباشها را با گرگینهها عوض میکند.
قوانین اصلی مافیا چیزی شبیه به این است: دو گروه وجود دارد، مافیوسی ها و بی گناهان، و هر دو گروه توسط یک داستان نویس کمک می شوند. اوباش ها تعداد کمی شروع می شوند، بیش از دو نفر. از طرفی بی گناه، هرچه تعداد بازیکنان بیشتری در دسترس باشد، بازی غنی تر می شود، اگرچه شش یا هفت نفر برای یک بازی پایدار توصیه می شوند. پیروزی برای گروه گانگستر زمانی حاصل می شود که به عددی برابر با تعداد بیگناهان بازی برسند، در حالی که برای گروه بی گناهان، پیروزی تنها با حذف همه گانگسترها حاصل می شود. تا اینجا همه چیز ساده است، اما جزئیات مهم شروع به نمایان شدن میکنند: اوباش میدانند که چه کسانی هستند، در حالی که بیگناهان کاملاً بیخبر هستند که اوباشها چه کسانی هستند. بازیهای مافیا دو مرحله دارند، روز و شب، و علیرغم آنچه ممکن است باور شود، اکشن در شب اتفاق میافتد. آن لحظه ای است که گانگسترها برای کشتن بیرون می روند.
در مرحله شب، همه بازیکنان به درخواست داستانگو چشمان خود را میبندند. پس از آن، تنها کسانی که گانگستر هستند می توانند آنها را باز کنند و گروه تعیین می کند که قربانی بعدی چه کسی خواهد بود. تصمیم باید به اتفاق آرا باشد تا مرگ مؤثر واقع شود. مرحله بعدی شامل مداخله «کارآگاه» یکی از اعضای گروه بی گناهان است که پس از بسته شدن گانگسترها چشمانش را باز می کند. کارآگاه این امکان را دارد که به یکی از بازیکنان اشاره کند و با کمک داستانگو (که همه اعمال را میبیند) مشخص کند که یک گانگستر یا بیگناه است. حرکت بعدی منجر به عمل "بادیگارد" می شود که پس از بسته شدن کارآگاه چشمان خود را باز می کند و می تواند از بازیکنی محافظت کند یا در صورت تمایل از خود محافظت کند. با تصمیم او فاز شب به پایان می رسد و «سپیده» می شود. مگر اینکه محافظ قربانی انتخاب شده توسط گانگسترها را انتخاب کند، روز جدید با مرگ یکی از بازیکنان آغاز می شود. و از اینجا، اتهامات شروع به پرواز می کنند.
محبوبیت این بازی باعث شد تا نسخههای تجاری با قوانین خاص و طراحیهای دقیقتر ظاهر شود .
بی گناه عمد می کند، متهم می کند، سوال می کند و می اندیشد که چه کسی باید مقصر قتل را بپذیرد. اما کمبود اطلاعات در بین افراد بی گناه می تواند ویران کند، بنابراین این ظرافت ها هستند که تفاوت را ایجاد می کنند.
مواردی مانند زبان بدن، اینکه چقدر دروغگوی خوبی هستید و بسیاری جزئیات دیگر. برای همه اینها، آنچه که گروه مافیایی بیشتر به دنبال آن است این است که بیگناهان مرتکب اشتباه شوند و در مورد فردی غیر مرتبط با قتل قضاوت کنند تا بتوانند با اتهامات بیشتر، پارانویا، بازی خالص به این سمت تشویق شوند. افراد بیگناه به خاطر عضویت در این گروه "صادق" هستند، اما اوباش باید از راه خود به عنوان یک بی گناه جلوه کنند و از کاهش تعداد آنها اجتناب کنند. این مکانیک اساسی در یک بازی مافیایی است. همانطور که می بینید، نه تخته و نه تاس لازم نیست و فقط چند کارت که نشان می دهد از کدام گروه هستید کافی است. "کرم" واقعی بازی در سر ماست.
جای تعجب نیست که انفجار محبوبیت مافیا در دهه 1990 منجر به تغییرات بسیار خوبی شد. بارزترین مثال آن اندرو پلاتکین است که تصمیم گرفت به بازی تم گرگینه بدهد. تصمیم او بر این اساس است که اوباش به اندازه گرگینه یک مرجع فرهنگی نیست و واقعیت "کشتن در شب" در طول بازی در حالی که دشمن در طول روز عادی به نظر می رسد ، گرگینه ها را مانند یک دستکش در بازی ساخته است. . از این نقطه به بعد، انواع بیشتری معرفی شد، مکانها و «باشگاههای» ویژهای اختصاص داده شد که در آن امکان بازی وجود داشت، و حتی سینما نیز بازی را ضبط کرد: فیلم «گرگ گریه» محصول 2005 تا حدی از نسخه مردانه - گرگ مافیا الهام گرفته شده است. .
فیلم «گرگ گریه کن» برخی از عناصر «گرگ نما»، نسخه فوق العاده مافیا را به کار گرفت.
با تم های جدید، انواع مختلفی نیز در برخی از نقش های خاص بازیکنان معرفی شد. برخی از نمونهها عبارتند از "روانی" یا "جاسوس"، با اهداف مشابه با کارآگاه، اما ممکن است اطلاعات ناقصی را از داستانگو دریافت کنند. «شاهد» یا «دختر کوچولو» ممکن است از قبل بداند که اوباش یا گرگینهها چه کسانی هستند، اگرچه در صورت افشای اطلاعات بیش از حد ممکن است خطر مرگ سریع را داشته باشند. همچنین نقشهای دستکاری، ماموران دوگانه و نقشهای استخدامی (جنگی که میتواند یک بیگناه را جذب کند و او را به مافیا معرفی کند) وجود دارد. برخی از بازیکنان ممکن است نقش های ویژه ای داشته باشند، مانند "برادری" یا "عاشق" بودن، که در آن شرایط یکی می تواند بلافاصله روی دیگری تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، در نسخه گرگینه، یک بازیکن در نقش کوپید می تواند دو بازیکن را در طول بازی عاشق کند. اگر یکی از آنها بمیرد، دیگری نیز می میرد، اما شرط پیروزی نیز تغییر می کند، زیرا عاشقان می توانند بدون توجه به حزبی که به آن تعلق دارند، بازی را ببرند، اگر تنها آنها زنده باشند.
اگرچه برخی از بستههای تجاری وجود دارند که میتوانند تجربه را در هنگام بازی Mafia یا Werewolf گسترش دهند (به عنوان نسخه با گرگینهها نامیده میشود که توسط Wired در ماه مارس گذشته پوشش داده شد)، حقیقت این است که تنها چیزی که برای بازی نیاز دارید، شرکتکنندگان هستند. حروف را می توان بداهه بداهه کرد و استفاده خوب از حافظه، نیاز به کاغذ یا مداد را از بین می برد. بسیاری از محدودیت ها به داستان نویس بستگی دارد، زیرا یک مزیت بد می تواند یک بازی را خراب کند (برای مثال، اگر افراد بی گناه به قلم و کاغذ دسترسی داشته باشند، به خاطر سپردن آرا در مرحله روز می تواند به راحتی تعیین کند که اوباش چه کسانی هستند). با این حال، با دانستن اینکه فریب، پارانویا، تحقیق و کسر چهار عنصر اصلی مافیا هستند، پس از آن به یک بازی تبدیل می شود که نه تنها برای "گیک ها"، بلکه برای هر کسی جذاب خواهد بود. اگر قرار است یک نقطه ملاقات داشته باشید، باید یک بازی پیشنهاد دهید.
امروزه این بازی در سراسر کافه های ایران برگزار می گردد و علاقمندان بعد از میل کردن قهوه و کیکی که از یخچال ویترینی انتخاب کرده اند به این بازی مهیج میپردازند.