مینویسم
اما اینبار آشکار
مینویسم مثل گذشته اما با بغضی عمیق تر از همیشه
با خیالی دست نیافتنی تر
مینوسم با حسی رازآلود تر
با دستانی سرد تر
با وجودی خشک شده در سکوتی همچون سکوت حکم فرا در پس فاجعه
مینویسم چون این خاطرات متعلق به آینده ایست که مرا هر از گاهی وادار به نگاه به گذشته می کند مسیری که بر روی گدازه ها ساخته ام
عبور هایی که بی اختیار کردم و عبور هایی که با اختیار کردند
مینویسم از لبخند هایی که عمرشان کم بود ... لبخند هایی که عمرشان کم بود
احوالی که همیشه در رویاهایم انتظارش را می کشیدم اما به محض تلاقیشان با واقعیت از هم گسیخته شدند و دوامی نداشتند. انگار که رنج نرسیدن کافی نبود و میخواستند رنج از دست دادن را هم به آن اضافه کنند. اما غافل ازین که این رنج ها انسان را رشد می دهد و از او انسانی می سازد که تاب مقابله با آن را نداشته باشند. شایدم چیزی از بیرون هدایتگری نمی کرد شاید هم این بازی ذهنیست فریبکار که در تقلاست تا رشد کند. سناریو هایی تکراری برای ایجاد درد و رنجی که از عمق وجود آدمی برمیخیزد . چیزی که با همه ی وجود در تقلا برای سخن گفتن از آنی اما نمیتوانی نشانی از آن دهی
چیزی که بر زبان نمیتواند که جاری شود
چیزی که همواره تو را به کاوش وا میدارد
چیزی که تورا همچون آهنربایی می رباید ولی خود را به تو نشان نمیدهد.