آنچه گذشت...
توی قسمت قبل دیدیم که ضحاک با حمله ی فریدون مثل میگ میگ از کشور در رفت و فریدون هم از زنای ضحاک پرسید ضحاک کجاست اونام گفتن:«عجیجم ضحاک بدجنس لفته هند! جوجو کوچولوی من میره بکشتش یا نه؟!»فریدون هم شال و کلاه کرد به سمت هند و بقیه ماجرا موند واسه این قسمت!

چوکشور ز ضحاک بودی تهی/ وقتی کشور از ضحاک خالی شد(و از فریدون پر شد!)
یکی مایه ور بد بسان رهی/یه کار چاق کنی داشت
که او داشتی گنج و تخت و سرای/ که همه چیزش دست اون بود(یه جوری وکیل ضحاک بوده طرف)
شگفتی به دل سوزگی کدخدای/ اون یه کورسوی امیدی واسه ضحاک بود(والا! اختلاس گرا که بی امید فرار نمیکنن!)
ورا کندرو خواندندی بنام/ اسم اون کندرو بود( ظاهرا فرد مذکور شیرازی بوده حال راه رفتن نداشته! ننش اسمشو گذاشته کندرو!)
به کندی زدی پیش بیداد گام/ و همونطور از اسمش معلومه حال انجام دادن کار درست و درمونو نداشته(ولی تو بدی تک بوده ها!)
به کاخ اندر آمد دوان کند رو/ کندرو سریع اومد تو کاخ!
در ایوان یکی تاجور دید نو/ دید اوخ اوخ هوا پسه! شاه جدید (فریدون) روی کار اومده
نشسته به آرام در پیشگاه/ خیلی ریلکس رو تختش نشسته(و آب پرتگال با نی پیچ پیچی داره میخوره )و سیس شاهونه!
چو سرو بلند از برش گرد ماه/ طرف. خیلی خوشتیب خوشگل صورتش عین ماه شب پونزدهه (جان؟...آها...چهارده؟)
ز یک دست سرو سهی شهرناز/یه طرفش شهرناز
به دست دگر ماهروی ار نواز/ یه طرفش ارنواز(در حال عرعر؟)
همه شهر یکسر پر از لشکرش/یه لشکر بزرگ اندازه شهر هم
کمربستگان صف زده بر درش/ صف شدن جلوش(نذری میدن؟ قابلمه بیارم؟)
نه آسیمه گشت و نه پرسید راز/ کندرو نه اصلا نگران شد و نه پرسید این شاه جدیده کیه!
نیایش کنان رفت و بردش نماز/ عین گاو سرش انداخت رفت تو کاخ از دم در کاخ تا دو سانتی فریدون رگباری پاچه خواری بست به ناف فریدون!(قربونت برم...شاه تویی...ماه تویی...بابا تعصب تو میکشم به ابلفضل!)و یجوری به فریدون سجده کرد که یه بخشی از شورت قلب قلبی و ماماندوزش نمایان شد!
برو آفرین کرد کای شهریار/ به شاه درود گفت که ای شاه
همیشه بزی تا بود روزگار/ همیشه سالم باشی تا چرخ روزگار میچرخه
خجسته نشست تو با فرهی/ شاهیت مبارک باشه(تو هم که چقدر علاقه داری به فریدون!)
که هستی سزاوار شاهنشهی/ که تو شایسته شاهی هستی(ضحاک بره به درک!)
جهان هفت کشور ترا بنده باد/ هفت تا کشور همه نوکر تو باشند انشالله!
سرت برتر از ابر بارنده باد/سرت از ابر بارانزا بالاتر باشه!(عجب کثافتیییییه!)
فریدونش فرمود تا رفت پیش/ فریدون بهش گفت بیا جلو(حال میده یه کله بزنه تو دماغ این بابا تا بفهمه یه من ماست چقدر کره میده!)
بکرد آشکارا همه راز خویش/کندرو بهش جریان خودشو گفت(طبیعتا یه چیزایی تغییر داد وگر نه فریدون با کتف کندرو چوب گلف درست میکرد!)
بفرمود شاه دلاور بدوی/ شاه بهش گفت
که رو آلت تخت شاهی بجوی/ برو وسایل شاهیو آماده کن(یعنی الان کندرو با پاچه خواری مخ فریدونو زد و خودشو کشید بالا!
نبیذ آر و رامشگران را بخوان/ شراب بیار و به ارکستر ها بگو بیان( و آهنگ های استاد شماعی زاده رو بخونن!)
بپیمای جام و بیارای خوان/ جام ( شراب) را عین هواپیما بده پایین و چیدمان دربار را درست کن
کسی کاو به رامش سزای منست/ کسی که شایستگی کنسرت گذاشتن واسه من را داره
به دانش همان دلزدای منست/ با همون دانشش منو شاد میکنه
بیار انجمن کن بر تخت من/بیارشون کنار تختم
چنان چون بود در خور بخت من/جوری که به اندازه خوشبختیم خوب باشن(به کندرو باشه گروه موسیقی کلاغ های سرماخورده را میاره!)
چو بشنید از او این سخن کدخدای/ وقتی از فریدون اینو شنید
بکرد آنچه گفتش بدو رهنمای/ هر کاری گفت کرد(اوف! حالا چه کار شاقی هم خواسته! مطرب سر کوچه را میاره میگه طرف اسمش ژان لمونه هفتصد سال تو کاخ ولسا ساز زده!)
می روشن آورد و رامشگران/شراب و موسیقی دان آورد( ترکیب بسیار سمی میشه!)
همان در خورش باگهر مهتران/ و کله گنده های در خور فریدون را آورد
فریدون غم افکند و رامش گزید/ فریدون غم هایش را ول کرد و خوشی را انتخاب کرد و اومد وسط چندتا قر ریز و درشت رفت!
شبی کرد جشنی چنان چون سزید/یه شب جشن درست کرد اونجور که سزاوار بود(کپ نکنید! واسه شاهای اونموقع که هیچ شاهای الانم حوصلشون سر میره جشن میگیرن مناسبتم نداره
چو شد رام گیتی دوان کندرو/ وقتی جهان واسه کندرو رام شد(یعنی همه چی وفق مرادش چرخید)
برون آمد از پیش سالار نو/ از پیش فریدون رفت
نشست از بر بارهٔ راه جوی/ سوار اسب شد به مقصد ضحاک(عجب ادم نارفیقیه!نامرد نون و نمک فریدونو میخوری واسه ضحاک کار میکنی!؟)
ببخشید دیگه تعلیق بهتر از این گیر نیمد حالا شما تا قسمت بعد باس سماق بمکید!
این قسمتم با شخصیت جدید و نامرد کندرو که جاسوس ضحاک بود شروع شد و با رفاقتش با فریدون (در واقع خر کردن فریدون) و رفتن به سمت(بی نهایت و فراتر از آن؟)ضحاک به پایان رسید تا قسمت بعد خداحافظ!