اربعین دوسال پیش با خانواده به کربلا رفتیم. آن موقع شلوغ ترین وقت رفتن به کربلا بود. از نجف سوار موتور سه چرخ بی در و پیکری شدیم . خودمان را به میله های موتور چسبونده بودیم تا از موتور پرت نشیم بیرون!موتور سه چرخ سواری آن هم برای اولین بار تجربه جالب و هیجان انگیزی بود.تا عمود اول با موتوررفتیم و از عمود اول تا عمود دویست پیاده گز کردیم (فاصله هر عمود۵۰ متر است ۲۰۰عمود ده کیلومتر است) همین که پاهایم از فرط راه رفتن پینه نبست جای شکرش باقیست!شب شده بود و باید به فکر جای خواب می بودیم ولی مصمم بودیم بازهم ادمه دهیم تا اینکه یک دفعه به خودمان آمدیم ودیدیم که ای داد بیداد همه جاهای خواب را گرفته اند و بایدشب را زیر سقف آسمان بخوابیم!ساعت۹ شب شده بود نماز را خوانده بودیم و شام یک کباب لقمه نذری را در ۰۳۴\۰ ثانیه بلعیدیم! راه افتادیم تا دنبال جا بگردیم مادرم زرنگی کرد و از عواطف لطیف یکی از موکب داران استفاده کرد و یک جای دنج در یک موکب پیدا کرد .ماهم یک چادر جرواجر با سقف راه راه آبی سفید پیدا کردیم. چادر بوی خیلی بدی میداد چون کنار یکی از تیرک ها سطل آشغال چپه شده بود.از چند ایرانی پرسیدیم«جایی نمی شناسید که شب را در آنجا بخوابیم» گفتند«اگه ما جا میشناختیم که اینجا نمیخوابیدیم بیاید همین جا بخوابین!» و این شد با ملودی خرو پف جانانه یک عرب اصیل خوابیدیم !اما باید منصف باشم؛یک طلبه قمی هم یک انار اندازه طالبی داد دستم و گفتم« بخور جونم قوت تنت شه!» با برادرم و طلبه قمی انار را خوردیم از آن موقع تا بحال چنان انار پدرو مادر داری نخورده بودم!آن لحظات زیبا به سرعت تمام شد. از سرما به سرمان چفیه بسته بودیم چفیه ها را به روشی کماندویی متکا کردیم. اما مگر خوابمان برد؟!در آن سرما و بوی بد چریکی ها هم نفسشان بند می آمد. از ترفند پنگوئن ها استفاده کردیم و همدیگر را سفت بغل کردیم. آن شب به قدری عذاب آور بود که فهمیدم خواب راحت چه نعمت بزرگی است ؛اما نمی دانم توی آن کباب لقمه منحوس چه بودکه ساعت دو نصفه شب بابایم را بیدار کردم و اصرار کردم من را ببرد سرویس بهداشتی! سرویس بهداشتی که آنجا بود خیلی کثیف تر از آن بود که اسمش را سرویس بهداشتی بگذاریم! در انتهای یک بن بست تاریک و نمور و روبروی تیر برق هایی با سیم های گره خورده شبیه به تار عنکبوت بود اینها به کنار! نصف دیواره دستشویی به علت فرسایش در صد سال گذشته ریخته بود.فکرش را بکنید...نه!...نه!وحشت کردم خواهشا فکرش را هم نکنید! در دستشویی معذب بودم...پدرم در سرما میلرزید آب هم که در یک آفتابه قرمز بود که اثرات آرواره یک انسان رویش بود و آفتابه جر خورده بود باید تمامی قوانین مربوط به جاذبه را برای نگه داشتن آب درونش زیر و رو میکردم… کف دستشویی نوشته بود«لا تنس اجر العامل(مزد کارگر یادتان نرود!»فکر کنم کارگر آنجا سالها بود دار فانی را وداع گفته بود وگرنه دستشویی وضع تقریبا بهتری داشت!به هر سختی که بود چند بار در ساعات شب به توالت رفتم.
و اما ماند غول مرحله آخر”نماز صبح“! آنقدر خسته بودم که فرق آپولو را با پلو تشخیص نمیدادم! آن وقت باید سه تا کاپشن کلفتم را در می آوردم آستین تنگم را بالا می دادم کفش و جوراب را در می آوردم و کلاه پشمی ام را هم در آوردم و با آبی که مستقیم از لوله کشی قطب شمال می آمد وضو بگیرم و کف خیابان نماز بخوانم با هر سختی وضو را گرفتم و فهمیدم ده دقیقه تا نماز صبح مانده! آن ده دقیقه یک طرف و آن بی خوابی ام یک طرف اگر حتی یک ثانیه خوابم میبرد باید میرفتم دوباره وضو می گرفتم!...این خاطره نه تنها بد بود بلکه بسیار شیرین بود. یک سختی لذت بخش بود. شاید اگر در یک موکب شیک میخوابیدم آن شب مثل شب های دیگر میگذشت و خاطره ی مهم و جالبی ایجاد نمیشد و شیرینی این خاطره برای این بود که من این کار را برای امام حسین(ع) انجام دادم و از همان اول هم برای امام حسین به کربلا رفتیم