نمیدانم باید چطور درموردت بنویسم، ولی مینویسم؛ حتی اگر واژهها کجخلقی کنند.
محبوبترین و غریبانهترین عبارت رویایی من.
فکر میکنم آدمی نیاز دارد حداقل یکبار در موردت فکر کند. چرا این دوپای بیقرار میخواهد با تو باشد و اگر اینگونه نشد، آخر چه کند ـ چه میشود؟
میپرسم از خود:
از کی باید باز هم برایت تلاش کنم؟
مستقل شدن ـ غریب روزهای من
هیچکس نمیداند برای رسیدن به تو چه چیزها امتحان کردهام. چه شبها بیداری کشیدم تا فقط یک قدم به تو نزدیکتر شوم. همین من اطرافم را جستوجو میکردم تا آدمی را آشنا با تو پیدا کنم. حیف که برای خیلی از ما غریب و عجیب بودی.
من دوست داشتم باور کنم که تو هم به دنبال منی و منتظری فرصتهایم بالاخره مرا به تو برسانند.
قبول دارم آنچنان که باید تلاش نکردم ـ قبول دارم ـ.
میخواهم بهانهجوییها را کنار بگذارم. درحالیکه میدانم میتوانند توجیه فوقالعادهای باشند، ولی در آخر برای من باز هم بهانهاند.
اما این تمام چیزی نیست که میخواهم دربارهی «مستقل شدن» بگویم.
چون گاهی رسیدن به تو فقط به تلاش کردن مربوط نیست؛ گاهی باید اول بفهمم دقیقاً از چه چیزی میخواهم مستقل شوم…
ادامهی این نوشته را در Medium بخوانید.
https://medium.com/@munas2/%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%82%D9%84-%D8%B4%D8%AF%D9%86-850e03684730