ساعتها رفتند و من در خلوت خود جا ماندم
با هزاران حرف ناگفته، میان خویش جا ماندم
لب فروبستم، ولی در سینهام غوغا به پا بود
چهرهام آرام و جانم غرق طوفانی نهان بود
ذهن من آرام نمیگیرد از این رفتوآمد
فکرها میآیند و میمانند، بیپایان و بیمرز
هرچه خواهم دور گردم از هجوم فکرهای خویش
بیشتر گم میشوم در کوچههای سرد و خاموش
خستهام از ذهن بیدارم، از این شبهای طولانی
از خیالی که رهایم نمیکند حتی به آسانی
در سرم غوغاست، اما هیچکس چیزی نمیداند
این سکوتِ پُر هیاهو را فقط این دل میفهمد
بارها گفتم، شنیدم، باز ناگفته گذر کردم
در میان جمع بودم، با خودم خلوت به سر کردم
شاید آن حرفی که عمری در گلو پنهان نمودیم
ریشه در اعماق جان دواند و در خاموشی پوسید
شاید این آشوب، فریاد حقیقتهایست خاموش
بانگ حرفی مانده در دل، دور از چشم و گوش
شاید آرامش نه در پاسخ، نه در پایان سؤال است
آشتی با خویشتن، آغاز راهی تازه در دل است
من نمیدانم کجا پایان میگیرد پریشانی
کی طلوعی سر برآرد از دل این شام طولانی
لیک میدانم هنوز این سینه خاموشی نپذیرفته
زیر خاکستر، چراغی هست؛ اگرچه شعلهاش خفته
شاید آن پاسخ که عمری در پیاش آواره گشتم
در سکوت خویش پنهان بود و من از خویش گذشتم
تا سحر، کنار پنجره، با خاطراتم مینشینم
در سکوت سرد شب، آواز قلبم را میشنوم
شاید آنچه سالها دنبالش از بیرون دویدم
در دل خود خفته بود و من ز دیدنش بریدم
من هنوزم با هزاران حرف ناگفته در جان
با دلی لبریز از پرسش، چشم بر فردای باران
این سکوتی که درونم میخروشد بیامان،
نام این آشوب همین باشد هیاهوی سکوت، در نهان.
نام این آشوب همین باشد هیاهوی سکوت، در نهان