همه خونمون دعوت بودن جای شک و تردیدی داخلش نیست چون من فردا امتحان دارم همه باید خونه ما دعوت باشن اصلا شاید مامان انتظار میکشه تا ببینه، من کی امتحان دارم بعد، مهمون دعوت کنه اونجاش و دیگه نمیدونم( الله و اعلم ).
ناهار قورمه سبزی بود عالم و آدم سر سفره نشسته بودن همه چیز عادی بود تا بابا زیتون آورد سر سفره همش تو فکر این بودم که چطوری زیتون ها رو جیم کنم ولی من کجا و یار کجا من شرق و اون غرب حتی یچیز اون بر تر غرب طرف اقیانوس های آرام ،دلم و نهادم به صبوری که جز این چاره ای نداشتم .
دیگه صبر کردن اینجا جایز نبود باید دست به کار میشدم دونه دونه زیتون های عزیزم داشت به فنا میرفت. البته فنا ک چه عرض کنم میرفت تو دهن مبارک مهمون ها گفتم یه ندایی از خودم سر بدم بلکه یکی دلش به رحم اومد از قدیم میگفتم آدم کم رو کم روزیه پس صدام و داخل خودم جمع کردم و یک دم گفتم :؛میشه یکم زیتون بدید این طرف سفره؟
یکی مثل راه ابریشم وسط سفره نشسته بود مسئول ارتباطات بین شرق و غرب بود . اما خب دستش و خوندم که اونم دندونش و مثل شیر های داخل راز بقا تیز کرده برای دزدیدن زیتون های بیچاره با حالت چهره بهش فهموندم نکن برادر من اینکار درست نیست .نکن ! گناه داره !
اما خب تا اشاره من و گرفت دقیقا عکسش و عمل کرد عینهو معادله ریاضی که همه راه و رفتی اما دقیقا یدونه منفی پشت پرانتزت بوده به هر کی می‌رسید میگفت شما زیتون می خواین ؟ هر چی زیتون بود تو کاسه تا تونست خیر و بخش کرد.
من هم اینجا نشسته بودم و به اموات برادر محترممون سلام و صلوات تقدیم میکردم . دلم و زدم به صبوری که به جز این چاره نداشتم. آخر سر دو سه تا دونه بچه زیتون به سان کتک خورده های توی کوچه بهم رسید که نخوردنش خیلی بهتر خوردنش بود .
