
یک سال پیش از ۶ ماه قبل یعنی یک سال قبل از ازداوجم نوشتن رو کنار گذاشتم ...چرا؟ ...خودمم یادم نمیاد فقط یهویی همه وبلاگهایی رو که داشتم حذف کردم و سعی کردم وارد دنیای ادم های واقعی بشم ... شدم ؟ ...اره و ازدواج کردم و بعدش ۶ ماه گذشت و این وسط چند بار خواستم برگردم به نوشتن و هر بار بیخیال شدم و طاقت اوردم تا الان که یهویی مثل فواره شروع کرد به فوران و یهویی به خودم اومدم دیدم با سرعت دارم می نویسم و می نویسم و می نویسم .... مثل معتادی که خیلی وقته ترک کرده و یهویی تزریق می کنه و منم دارم اروم اروم به همون حس و حال بر می گردم ...کلمات روی صفحه نوشته میشن و من بدون اختیار فقط دارم به انگشت هام نگاه می کنم که نوشتن رو با همه وجود لمس می کنن و لذت می برن .... و لذت می برن...متاسفم ولی من نمی تونم ترک کنم ... من اهل نوشتم و نوشتن بهم حس بودن میده ...می فهمی بودن چقد لذت بخشه ... اره همین که داری می خونی یعنی می فهمیش
اول دبیرستان بود (شایدم زودتر ...حافظه ام دیگه مثل قدیم یاری نمی کنه ) که شروع کردم به خاطره نویسی و دیدم راه نداره و این منو ارضا نمی کنم رفتم توی کار داستان کوتاه و رسیده بودم دانشگاه و دیدم بازم راه نداره داستان بلند نوشتم و مثل معتادی که هیچی ارضاش نمی کنه منم حد و مرز نمی شناختم و زدم و تو کار رمان و این وسط دانشگاه هم تموم شده و رفتم سربازی ولی همچنان داشتم می نوشتم واسه کار رفتم تهران ولی بازم نوشتن همرام بود. دو سال توی شهر جدید بودم یعنی تا همین اواخر و یهویی که به پشت سرم نگاه کردم ...اووووف چقد چرت و پرت نوشتی مرد ... چندتا رمان و چندتا داستان و کلی شعر و مینیمال و فلسفه بافی و کلی وبلاگ ... و یهویی مثل فیلم فارست گامپ که بعد کلی دویدن می ایسته منم ایستادم و حس کردم دیگه کافیه ... ولی واقعیتش اینه که کافی نبود ... و نیست ... بعد یک سال و ۶ ماه دوباره فوران کرد ...نمیشه این حس رو سرکوب کرد چون ...نمی دونم ... دلیلش رو نمی فهمم ولی میدونم الان فقط میخوام بنویسم و اونقد به این کار ادامه بدم که این ۱ سال و ۶ ماه رو جبران کنم...