شهرام گودرزی، هنرمند و مجسمهساز ایرانی، که در سال ۱۳۹۵ ساخت تندیس ششمتری کوروش کبیر را آغاز کرد، در سالهای اخیر نامش در رسانهها و شبکههای اجتماعی فراوان شنیده شده است. او در مقاطع مختلف از عشق به ایران و مردم سخن گفته و حتی پیشنهادهایی از کشورهای اروپایی برای همکاری را رد کرده است.
با اینحال، در شهریور ۱۴۰۴ ویدئویی منتشر کرد که در آن از پیادهروی خود بهسوی پاسارگاد تا هفتم آبان خبر داد؛ اقدامی که با اظهاراتی جنجالی علیه آیین پیادهروی اربعین و زائران حسینی همراه بود. این همزمانی و لحن، بهویژه در شرایطی که میلیونها ایرانی در مسیر نجف تا کربلا حضور دارند، بیشک پیامهای متناقض و حساسیتبرانگیز به جامعه منتقل میکند.
تاریخ ایران نشان میدهد که بزرگان ملی و دینی هیچگاه در تعارض با هم معرفی نشدهاند. از داریوش که در کتیبه بیستون خود "به یاری اهورامزدا" تأکید میکند، تا کوروش که در استوانه معروفش احترام به معابد و باورهای مردمان را شرط حکومت میداند. حتی در دوران معاصر، بسیاری از علما و اندیشمندان همچون علامه طباطبایی و شهید مطهری بارها بر همافزایی هویت ملی و دینی تأکید کردهاند.
بنابراین، تلاش برای قدیسسازی صرف از یک مقبره یا بهرهگیری از کوروش بهعنوان ابزاری در برابر دیانت، در تضاد با همان میراث تاریخی است که به آن استناد میشود. این روند نهتنها به تحکیم هویت ایرانی کمکی نمیکند، بلکه راه را برای دوقطبیسازی و سوءاستفاده رسانههای بیگانه باز میگذارد.
وظیفه مسئولان فرهنگی و نخبگان فکری کشور است که با روشنگری و اطلاعرسانی، مانع از تبدیل چنین اقدامات به بدعتهای اجتماعی شوند. ملیت و دیانت دو ستون هویت ایرانیاند؛ جدایی یا تقابل میان آنها به معنای تضعیف هر دو و ضربه به انسجام ملی است.
نکته پایانی:
نکتهای که کمتر به آن توجه میشود، پیوند کوروش با متون دینی است. بسیاری از مفسران و پژوهشگران اسلامی، او را همان «ذوالقرنین» معرفی کردهاند که در قرآن کریم بهعنوان حاکمی عادل، خداپرست و عدالتگستر یاد شده است. از این منظر، کوروش نهتنها یک نماد ملی، بلکه برای ایرانیان مذهبی نیز نشانهای قرآنی و الهامبخش است؛ شخصیتی که میراث او، پلی میان هویت ایرانی و ایمان دینی ایجاد میکند، نه دیواری برای جدایی این دو.
ختم کلام:
ما ایرانی ها به تمدن آریایی و غیرت دینی خود میبالیم و هیچ دشمنی نمیتواند این دو را از هم جدا کند.
معرفی کتاب مرتبط:
نویسنده: دکتر فریدون بدرهای
دکتر بدرهای در این کتاب تلاش کرده است نشان دهد که مقصود از «ذوالقرنین» که در قرآن کریم و همچنین در کتاب مقدس ذکر شده، همان کورش بزرگ است؛ نه اسکندر مقدونی و نه شخصیت دیگری.
اهمیت این کتاب تنها در روشن ساختن یکی از معماهای تفسیری قرآن نیست، بلکه در این است که هویت تاریخی شخصیتی را آشکار میسازد که به عنوان ذوالقرنین مطرح شده است. نویسنده نشان میدهد که چگونه نفوذ تمدنی، اخلاقی و مذهبی ایرانیان – بهویژه شخصیت کورش کبیر – چنان عمیق بوده که حتی در نگاه ملل مغلوب، کورش بهسان منجی و برگزیدهای الهی جلوه کرده و در متون مقدس، همطراز با پیامبران و اولیای الهی یاد شده است.

و منالله توفیق