سلام و درود به همه دوستان ویرگولی عزیز خودم بخصوص همه غیردوستان ولی محترم خودم
خیلی از این ور اون ور میشنوم راجع به انتخابات آمریکا ۲۰۲۶ و سوالاتی که در ذهن مردم عادی پیش آمده
در این مقاله سعی میکنم به چند تا از این سوالات یک جواب منطقی بدیم و نه تحلیلی خیلی دقیق که برای همه مشکل‌فهم باشه...
پاسخ: نمی‌توانند برکنار کنند، اما می‌توانند او را آزار دهند.
منطق قانون اساسی بسیار روشن است: مجلس نمایندگان می‌تواند با اکثریت ساده تحقیقات استیضاح را آغاز کند، اما برای محکوم کردن و برکناری رئیس‌جمهور، سنای آمریکا به اکثریت دو سوم (67 رأی) نیاز دارد. دموکرات‌ها حتی اگر در هر دو مجلس پیروز شوند، به سختی می‌توانند به این آستانه برسند.
تجربه تاریخی: در سال 2018، دموکرات‌ها مجلس نمایندگان را پس گرفتند و دو بار ترامپ را استیضاح کردند، اما هر دو بار در سنا شکست خوردند. در سال 2019، ترامپ حتی با وجود کنترل دموکرات‌ها بر مجلس نمایندگان، دستور ترور سردار سلیمانی را صادر کرد و «فشار حداکثری» را ادامه داد. بنابراین، «استیضاح» بیشتر یک ابزار سیاسی و اهرم فشار است تا یک مسیر عملی برای برکناری.
پاسخ: بسیار دشوار است، و موانع سیاسی بزرگی وجود دارد.
دموکرات‌ها در واقع ابزارهایی در دست دارند: قانون اساسی آمریکا تصریح می‌کند که هرگونه لایحه تخصیص بودجه باید از مجلس نمایندگان آغاز شود. دموکرات‌ها می‌توانند تلاش کنند بودجه جنگ را مسدود کنند یا شرایطی را در لایحه بودجه بگنجانند که «نمی‌توان از آن برای حمله به ایران استفاده کرد». همچنین می‌توانند از طریق قطعنامه اختیارات جنگ فشار وارد کنند.
اما تجربه تاریخی و واقعیت سیاسی نشان می‌دهد که این کار بسیار پرهزینه است: مسدود کردن بودجه در زمان جنگ به راحتی می‌تواند به عنوان «خیانت به نیروهای مسلح» تفسیر شود و به دموکرات‌ها آسیب سیاسی برساند. مقامات سابق آمریکایی نیز به صراحت اعلام کرده‌اند که هرگونه تصور ایرانی مبنی بر اینکه «کنگره می‌تواند ترامپ را در اقدام علیه ایران محدود کند» یک «قضاوت نادرست» است، زیرا رئیس‌جمهور قانون اساسیاً از اختیارات گسترده‌ای در سیاست خارجی و فرماندهی نظامی برخوردار است.
پاسخ: سیاست تحریم‌ها تغییر بنیادین نخواهد کرد.
تحریم‌های آمریکا علیه ایران عمدتاً از طریق اختیارات اجرایی (مانند دستورات اجرایی) اعمال می‌شوند، نه صرفاً از طریق قانون‌گذاری کنگره. حتی اگر دموکرات‌ها کنترل کنگره را به دست بگیرند، نمی‌توانند مستقیماً رئیس‌جمهور را مجبور به لغو تحریم‌ها کنند. برعکس، اگر جمهوری‌خواهان کنترل یکی از مجالس را حفظ کنند یا ترامپ از حق وتو استفاده کند، وضعیت تحریم‌ها به سختی تغییر خواهد کرد.
تجربه تاریخی: پس از اینکه دموکرات‌ها در سال 2018 مجلس نمایندگان را پس گرفتند، سیاست ترامپ در قبال ایران نه تنها تسهیل نشد، بلکه فشار افزایش یافت. برای مردم عادی، انتظار «پیروزی دموکرات‌ها و بهتر شدن زندگی» در سطح منطق سیاست‌گذاری واقعی، پایه‌ای ندارد.
پاسخ: هیچ‌کدام «بهتر» نیستند، تنها ابزارها و لحن‌ها متفاوت است.
این رایج‌ترین بحث در محافل غیرتخصصی است، اما پاسخ صادقانه این است: تفاوت ماهوی وجود ندارد. جمهوری‌خواهان معمولاً از «فشار حداکثری» + اقدام نظامی + تحریم‌های یک‌جانبه استفاده می‌کنند؛ دموکرات‌ها بیشتر به چندجانبه‌گرایی، هماهنگی با متحدان و فشار ساختاری تمایل دارند. برای ایران، هر دو مسیر فشار هستند، فقط «چاقوی آشکار» و «چاقوی پنهان» تفاوت دارند.
تجربه تاریخی گویاست: در دوره اوباما (دموکرات) تحریم‌های شدید و فشار بر متحدان وجود داشت؛ در دوره ترامپ (جمهوری‌خواه) خروج از توافق هسته‌ای و ترور سلیمانی رخ داد. هر دو حزب در سیاست ایران به ندرت «مهربان» هستند.
پاسخ: احتمال شکست جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان بالاست، اما این لزوماً به دلیل جنگ نیست.
نظرسنجی‌ها و بازارهای پیش‌بینی نشان می‌دهند که دموکرات‌ها شانس زیادی برای پس گرفتن مجلس نمایندگان دارند (برخی مدل‌ها احتمال آن را بیش از 90% می‌دانند). این عمدتاً به این دلیل است که انتخابات میان‌دوره‌ای تقریباً همیشه به حزب حاکم رأی منفی می‌دهد (حزب رئیس‌جمهور معمولاً کرسی‌ها را از دست می‌دهد)، و فشار تورمی و نارضایتی از هزینه‌های زندگی موضوعات اصلی هستند.
اما این به معنای «پیروزی مخالفان جنگ» نیست. در واقع، ترامپ در آستانه انتخابات اعلام کرد که قبل از انتخابات حملات نظامی جدیدی علیه ایران انجام نخواهد داد، که نشان می‌دهد خود او نیز می‌داند تداوم جنگ برای آرای جمهوری‌خواهان مضر است. اما این یک تاکتیک موقت است، نه تغییر استراتژی. همانطور که یک مقام سابق آمریکایی اشاره کرد: ترامپ ممکن است پس از انتخابات دوباره گزینه تشدید نظامی را بررسی کند.
خلاصه در یک جمله: نگرانی ترامپ از «برکناری» نیست، بلکه از این است که پس از از دست دادن کنترل کنگره، به «رئیس‌جمهور لنگ» تبدیل شود که در قانون‌گذاری داخلی فلج شده و تحت تحقیقات مداوم است. و برای ایران، تغییر کنترل کنگره به سختی می‌تواند فشار استراتژیک را تغییر دهد؛ «انتظار از دموکرات‌ها برای نجات» از نظر تاریخی ثابت شده که یک توهم است.
