مؤمن همواره متانت و وقارش را در زندگی فردی و اجتماعی حفظ میکند و خود را از هر چیزی که متانتش را خدشه دار کند، دور میسازد. انجام برخی کارها آدمی را نزد دیگران بی قدر میگرداند؛ مانند غذا خوردن در سر راه، دویدن در جای نامناسب، خندیدن با صدای بلند در میان جمع، شوخیهای زشت و نابجا، ژولیدگی و بی توجهی به آراستگی ظاهر، پوشیدن لباسهای نامناسب و مانند اینها. چنین کارهایی به ویژه از افراد با ایمان ناپسندتر است. امام علی علیه السلام در ستایش وقار و متانت بسیار سخن گفته
است. آن حضرت میفرماید: «أَلسَّکینَةُ عُنْوانُ الْعَقلِ؛ وقار، نشانه عقل است. » [۱] همچنین فرمود: «اِنْ تَوَقّرْتَ اُکْرِمْتَ؛ اگر وقار داشته باشی، گرامی میشوی. » [۲] آن حضرت، به شکوه و مقام انسانهای باوقار در میان مردم، اشاره میکند و میفرماید: «بِالْوَقارِ تَکْثُرُ الْهَیْبَةُ؛ با وقار، شکوه انسان بیشتر میشود. » [۳] بنابراین، عزت و بزرگی، میوه شیرین وقار است و خواری و سرزنش، پی آمد سبک سری. وقار و متانت به معنای خودبزرگ بینی نیست، بلکه برخورد احترام آمیز و آمیخته با شکوه و بزرگی با دیگران است که خردمندان، خود را زیرکانه به این زیور ارزشمند میآرایند. همان گونه که امام علی علیه السلام فرمود: «أَلْوَقارُ، حِلْیَةُ الْعَقْلِ؛ وقار، زیور عقل است». [۴]
[۱]: غرر الحکم، ج ۲، ص ۲۵۰.
[۲]: غرر الحکم، ج ۲، ص ۲۵۰.
[۳]: غرر الحکم، ج ۲، ص ۲۵۰.
[۴]: غرر الحکم، ج ۲، ص ۲۵۰.
تو خونه، محل کار، مهمونی و جاهای دیگه باید خیلی مراقب رفتار خودمون باشیم.
رعایت وقار شامل خیلی چیز ها میشه و صحبت از همه این موارد در این نوشتار نمیگنجه و من فقط به یکی از اونها در این مطلب اشاره میکنم
جدا از مومن بودن یا اصلا مسلمان بودن یا نبودن یکی از موارد مهمی که نشان دهنده وقار یک انسان است نوع پوشش است
خب قطعا کسی که با شلوارک در یک مکان عمومی میاد رو نمیشه یک انسان باوقار تلقی کرد ، حالا هرکی میخواد باشه، دکتر، مهندس، کارگر ،..... و لطفا و خواهشن دنبال توجیهات تخیلی از قبیل اینکه : این مد شده، شما جهان سومی هستی، شما امل هستی، دنیا عوض شده و .... استفاده نکنید.
پوشش یکی از مهم ترین نشانه های وقار است که هم در جوامع غربی به صورت محدود و هم در جوامع اسلامی به صورت یک ارزش وجود داره. شما مثلا فلان خانم سیاست مدار رو که میبینی، در یک کشور غربی که پوشش آزاد است، ولی از روی پوشش او میفهمی که حتما یک مسئولی یا کسی است و شما هیچ وقت آن خانم رو با تنی برهنه در لب ساحل نخواهی دید و این یعنی وقار آن شخص که حالا بواسطه موقیت شغلی و سیاسی خودش مجبور به رعایت اون هست. ولی حالا یک سوال:
آیا ما هم حتما باید یک شخصیت مهمی باشیم تا به فکر پوشش خودمون باشیم؟
آیا وقار و متانت یک امری است که به شغل و موقعیت ما گره خورده؟
قطعا نباید اینطور باشه
عده ای هم که کاملا برعکس عمل میکنند، پوشش خودشون رو وسیله ای برای جلب توجه و حتی کسب درآمد میکنند، این عده وقار و بزرگی که ندارند هیچ ، تمام زندگی شان پر است از حماقت و حقارت و هیچ وقت در درون خود احساس ارزشمندی نخواهند کرد.
بر محمد و آل محمد صلوات

[۴]: غرر الحکم، ص ۲۵۵.