ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا توسلی "MTS"
محمدرضا توسلی "MTS"موسیقی-کتاب-سینما-علم و هنر!
محمدرضا توسلی "MTS"
محمدرضا توسلی "MTS"
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

معرفی فیلم فرانسوی


Vivre sa vie: Film en douze tableaux (my life to live) 1962


کارگردان: ژان لوک گدار


فیلم در ۱۲ اپیزود تدوین شده، هرچه جلوتر میرویم سطح بالا تر میرود،تا جایی که در اپیزود ۱۰ و ۱۱ نگاهی فلسفی به زندگی میندازد. این نمونه ای از ملاقات خود انتقادی با زندگی است‌.

این فیلم به شدت تناسب دارد با ادبیات و این یک حقیقت خود آشکار است.

طریقه کات برداشت ها هم به نوبه خود جالب توجه هست.روش برشت‌ی ،روایت تکه تکه و موضوعات عینی و مشاهده گرانه به دوربین.

برای خود بنده نوعی،این اثر بسیار غریب است در ستایش و وصف یک زندگی،یک روح، یک زن.

نکته جالب دیگر رگه هایی از این تفکرات فیلم،مخصوصا در اپیزود دهم و نهم رو در پرسونا برگمان میبینم،برگمان پرسونا رو چهار سال پس از این فیلم گدار ساخت.

فیلم برداری کوتار دیدنی است و موسیقی متن لوگران شنیدنی.

جمله معروف فیلم هم، خودت را به دیگران قرض بده،اما خودت را تنها به خودت قرض بده.گدار در این فیلم نشان میدهد شخصیت های داستان کمتر از افکارشان مهم هستند.

در قسمتی از فیلم میگوید، افکار همان کلمات هستند،افکار بدون کلمه وجود ندارد که اشاره به فلسفه افلاطون دارد.

اهمیت کلوز آپ و فیلمبرداری کوتار بسیار حائز توجه هستند در این اثر،اگر شما از نفس افتاده را با میمیک های حین پاول بلموندو بیاد دارید،این اثر با کلوز-آپ های آنا کارینا. گاهی دوربین یک دقیقه روی کارکتر یا فضایی تمرکز میکند و ثابت میماند.

فیلم دیالوگ های بسیاری دارد،دیالوگ های پر مسمی و پر از حرف اما فیلم داستانی بیش از این میخواهد.

سینما دوستان عزیز این اثر از حضرت جین لوک گدار رو به همه پیشنهاد میکنم در روزی مثل امروز.

از اثار اولیه گدار هست،منتخب جشنواره ونیز نیز هست. بازی آنا کارینا بسیار درخور بوده.

فیلم در ۱۲ اپیزود تدوین شده، هرچه جلوتر میرویم سطح بالا تر میرود،تا جایی که در اپیزود ۱۰ و ۱۱ نگاهی فلسفی به زندگی میندازد. این نمونه ای از ملاقات خود انتقادی با زندگی است‌.

این فیلم به شدت تناسب دارد با ادبیات و این یک حقیقت خود آشکار است.

طریقه کات برداشت ها هم به نوبه خود جالب توجه هست.روش برشت‌ی ،روایت تکه تکه و موضوعات عینی و مشاهده گرانه به دوربین.

برای خود بنده نوعی،این اثر بسیار غریب است در ستایش و وصف یک زندگی،یک روح، یک زن.

نکته جالب دیگر رگه هایی از این تفکرات فیلم،مخصوصا در اپیزود دهم و نهم رو در پرسونا برگمان میبینم،برگمان پرسونا رو چهار سال پس از این فیلم گدار ساخت.

فیلم برداری کوتار دیدنی است و موسیقی متن لوگران شنیدنی.

جمله معروف فیلم هم، خودت را به دیگران قرض بده،اما خودت را تنها به خودت قرض بده.گدار در این فیلم نشان میدهد شخصیت های داستان کمتر از افکارشان مهم هستند.

در قسمتی از فیلم میگوید، افکار همان کلمات هستند،افکار بدون کلمه وجود ندارد که اشاره به فلسفه افلاطون دارد.

اهمیت کلوز آپ و فیلمبرداری کوتار بسیار حائز توجه هستند در این اثر،اگر شما از نفس افتاده را با میمیک های حین پاول بلموندو بیاد دارید،این اثر با کلوز-آپ های آنا کارینا. گاهی دوربین یک دقیقه روی کارکتر یا فضایی تمرکز میکند و ثابت میماند.

فیلم دیالوگ های بسیاری دارد،دیالوگ های پر مسمی و پر از حرف اما فیلم داستانی بیش از این میخواهد.

محمدرضا توسلی

سینمانقد فیلممعرفی فیلمپست مدرنفلسفه
۱
۰
محمدرضا توسلی "MTS"
محمدرضا توسلی "MTS"
موسیقی-کتاب-سینما-علم و هنر!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید