زندگی بعضی اوقات خیلی عجیب میشه.چیزیه که همه میگن. پس درسته.اما میخوام یه اشتباه رو باهاتون درمیون بزارم.زندگی همیشه عجیبه. اما وقتی میخوایم عجیب باشه که نمیتونیم دلیلی براش بیاریم.انگار باقی اوقات کامال میتونیم براش دلیل بیاریم.میتونیم یا نه؟ زندگی براساس چیزهای زیادی تعریف کردند.مفاهیم زیادی بهش دادند.داستان های فراوونی هر روز رخ میده و چیز های زیادی میبینیم.فکر میکنیم به همه چی تسلط داریم تا اینکه میبینم اینطور نیست. ترس برمون میداره.برای چند ساعت تا چند روز.خودم معموال چند روز طول میکشه تا باور میکنم همه چی دوباره روبراهه و این چرخه بسته دوباره تکرار میشه. اما همیشه اینطور نیست. شایدم باشه ولی ما دیرتر میفهمیم که اینطوره.
لحظاتی هستند که زندگی مون براساس اونا تعریف میشند.نظرات جنجالی پیرامون اینم زیاده.نیست؟ آیا فقط یه لحظه؟ یا اینکه زندگی ما رو تا اون لحظه همراه خودش میکشه و بعد رها میکنه که ما اینطور فکر میکنیم؟ راستش بنظر خودم خیلی هم مهم نیست چطوریه و چطور اداره میشه؟ هست؟ وقتی میدونی میمیری و نمیدونی میمیری چه فایده ای هست؟ آیا این درسته که عقاید مون درمورد زندگی نحوه حاالت روحی ما رو میسازند؟ زندگی انقدر هوشمندانه جلو میره؟ آیا واقعا زندگی هست که داره بازی میکنه یا ما؟ زندگی همیشه چالش بوده.برای من بوده. منم زندگی هرکسی رو میبینم اینطوره.زندگی همه چالشه.چه قبولش کنند یا نه چه بخواهند یا نه همینطوره. ولی من ترجیح میدم که بدونم تا ندونم.شما چطور؟ فکر کنم این آخریه قبلی ها رو نقض کرده.شما هم موافقید؟ منتظرید بیشتر توضیح بدم؟ خبری نیست.
بخشهایی از داستان کوتاهی که دارم مینویسم ولی اسمی هنوز روش نزاشتم ولی خودم بنام لیلا ذخیره ش کردم.شاید کاملش رو بعدا گذاشتم. شما تصمیم میگیرید.