دراین متن دقیقا رفتار های خودم را در این شرایط بیان میکنم اینکه باوجود فشار هایی اجتمایی و فشار های اقتصادی +کمی تنهایی دوام آوردم...
همه ما میدانیم درچه شرایطی متولد شده ایم همه ما میدانیم که چه بلایی ببر سر پول و آینده فرزند خود آورده شده است..
من هم میدانم اصحاب کهف شده ایم میخوابیم یک چیز سر به فلک میزند برنمیگردد...
جوانان میدانند که مخصوصا پسرها شرایط جهت ادامه حیات مانند جنگل آمازون شده است..
همانقدر وحشیانه و غریبانه به همان اندازه ترس آور وبه هان اندازه مضخرف.
خوب منم میدونم چه خبره اما یک روز تکلیف خودم را یکسره کرده ام.
دوراه پیش روی همه ماست:
1_از غصه عصبانیت کام خود و دیگران تلخ کنیم...
2_آگاهانه شاد باشیم وتلاش کنیم بهبود یابیم.
خوب چه کسی قدرت تغییر مرز فقر را از 10 میلیون به 2 میلیون دارد؟
آیا اقتصاد دست من است؟البته اصلا اقتصادی وجود دارد؟

آیا میتوانید قیمت تخم مرغ را کنترل کنیم؟هزاران سوال که به نه منتهی میشود پس مستر سامی چیکار میکنی خودتو میزنی به اون راه؟
جواب نه من به این نتیجه رسیدم که عصبانیت و یاس هیچ چیز را تغییر نمیدهد بلکه پرده عقل و هوش همچنین احساس راخواهد بست و ارگان های بدن را فلج میکند...
درمقابل با احساس شادی هیچ چیز تکان نمیخورد من میدونم وضعیت خوب نیست اما من باید شاد باشم تا توان تغییرات در دست خودم را داشته باشم...
بریم بجنگیم؟نه بابا آخه 40 سال قبل جنگیدی چیشد؟
من متوجه شدم بهروری مغز با احساسات رابطه مستقیم دارد.
وهیچ چیز بهتر از ی مغز آماده فرصت ها را نمیبیند...
این روزها راه هایی هست که شاید بتوان درآمد را افزایش داد مانند بورس یا کسب و کار اینترنتی اینستاگرام و...
من میگویم مردم در این شرایط باید دست از گله شکایت بردارند و کشور را منهدم کنند یا خود را مسرور و درادامه موفق سازند...
شرایط ایران همیشه ویژه بوده است به قدر 40 سال و ما باید چاره اندیشی کنیم.
جمله من این است.
من نه دولتی دارم
نه مادر و پدری
نه سرمایه و نه کاری
نه یک انسان منتظر هیچ چیز ندارم...و کلا یتیم هستم حالا چیکار میخوای بکنی؟
این سوال را از خود بپرسید جواب های جالبی خواهید یافت...
من میفهمم ولی آگاهانه حالم را خوب نگه میدارم از انسان های منفی دوری میکنم...
اخبار نمیبینم بحث سیاسی نمیکنم شکایت نمیکنم و در عوض میپرسم خوب شرایط اینه من چطور میتونم بهترین نفع رو ببرم؟
زمانی که فریاد میزنید صداهای پیرامون که شاید برای کمک باشند را نخواهید شنید.
امید و خوشحالی دو فاکتور هستند برای بقای احمقانه انسان خوب آنهارو بکار ببرید
40 سال فریاد زدید چه شد؟
انقدر مرگ برآمریکا خار و مادر کل کشور ها فرستادید چه شد؟
دهان هارا باید بست و گل گرفت چشم هارا باید شست جور دیگر نخست باید گریست
سپس ذهن و مغز را بکار گیرید جور دیگر بنگرید..
گور پدر همه چیز همه دعا ها برای آمین و تکاپو های تو برای شادی توست..
پول برای شادی است خانه همسر هرچیزی در انتها یک حس خوب خواهد داشت و انسان همواره چشم هایش را بسته و فقط دویده و ندیده است که ملاک او حس خوب است..