سلام دوستان بسیار متشکرم که پست من رو برای خوندن انتخاب کرده اید..
این پست یک دردودل است امیدوارم خوشتان بیاید...
حال بعد از سالها ازآن درد نرسیدن دلش میخواست که عاشق شود اما بازهم پی در پی هم نرسیدن و نرسیدن....
دفعه اول او بسیار ترسو بود و شهامت بدست آوردن یار را نداشت اما بعد از آن انگار دنیا شهامت سپردن یار خودش را به خودش نداشت....
بعد ازآن همه بالا و پایین او حال مانند پیرمردی شده است که دیگر هیچ چیز نمیرود درون دلش و جرقه ای به نام عشق را ایجاد نمیکند...
اما او همیشه عقیده دارد که عشق سرور دنیاست سرور دلش است.اگر عشق نباشد چطور کسی شاعر شود،نقاش شود،غم کش شود و غم دود کند به کام عشق...
امانمیدانم چرا هیچ چهره ای دیگر شور درون دلش و جانش نمیندازد...
شاید از ترس نداشتن شهامت ابرازعلاقه است ویا میترسد که دختری را وارد زندگی کند اما نتوانند اورا به درستی تر خشک کند...
اخر اگر نگوید ممکن است دخترک فکر کند تکیه گاهی ندارد و دوست داشتنی درمیان نیست و از بخت بدش شاید دخترک هم مغرور باشد و نپرسد.
آیادوستم داری؟
زن ها خیلی حساس هستندواو بلد نیست گلهارا نگه دارد و همین است که نمیخواهد زندگی کسی را خراب کند....
او نمیخواهد جای کسی را دردل دختری اشغال کند ونگذارد عاشق معشوق به هم دیگر گره بخورد..
نمیدانم ترس است نمیدانم عدم توانایی است نمیدانم وقتش نرسیده است نمیدانم...
