در این روزها میان تنهایی سهمگین دلم در میان دغدغه ی بزرگسالیم...
دلم چه بی صدا کودکی،را می خواند....

میان آن روز پاییزی در میان ریزش برگ های پاییز.
دل داده ام به تو....
دلم یک عشق بی آزار می خواهد گلم پس،آزار چرا؟
قبل از تو آزاری بود با تنهایی هایم....
بعد از تو آزاری بود اما با تو...
حال رفته ای آزار است اما دگر نه تو هستی و نه من ...
من در من گم شده است...
من در من پر از پوچی شده است...
دلم با سکوتی همچون مرگ سودای زندگی سرزنده دارد...
قبل از تو مرده ای متحرک و بی جنبش بوده ام.....
با تو زندگی و زنده بودن را تجربه کرده ام...آخ چه حال خوشی بود(:
بعد از تو آخ میدانی دوباره مرده متحرک شده ام اما پر از جنبش.
جنبشی از جنس گریه ،بغض،عصبانیت و هر حس بدی که تو میدانی وتو را اذیت کند گلم.
ببین چه به سرم آورده ای...
تنهایی رفیقم شده است.

حال با گذشت سالیان دلم یک زندگی و عشق بی آزار میخواهد...
دلم آرامش دریا میخواهد...
دلم جنش و سرزندگی جنگل می خواهد...
چند سالی است که دیگر دلم با سکوت سهمگینش فریاد زندگی میزند(:
