هرچه شد،شد.

هرچه سرنوشت،نوشت،هرچه خدا خواست،خواست و هرچه که از من برمی‌آمد،برآمد.

شاید او،اولین اشتباه من باشد،شاید آخرین.

کسی چه می‌داند،شاید نیمه عزیز تر از جانم صلاح می‌داند که ما دیگری را هیچ‌گاه ملاقات نکنیم...

شاید من و او دو خط باشیم،در دنیاهای که به هم برخورد نمی‌کنند.

شاید او درختی باشد بر گذرگاهی،اما من درختی باشم کنار رودی.

شاید او،هنگامی که زمستان فرا رسد،بدنیا خواهد آمد ولی من هنگامی که شکوفه های بهار آواز شکفتن می‌دهند...

شاید،فقط شاید،ما... آدم های درستی باشیم،در زمانی اشتباه.