وقتی مُردم، مرا زیر درخت بیدی بخوابانید تا ریشههایش دور استخوانهایم بپیچند، باران بتواند نفوذ کند و تار و پود روحم و آنچه از من باقی مانده را تغذیه کند، بنابراین میتوانم واقعاً استراحت کنم و بدانم که بالاخره بخش ابدی این زمین را بفهمم و یکم بزرگتر هستم و با طبیعت یکی میشوم.
و اگرچه حتی مرگ هم سبب این نمیشود که استراحت کنم. اما میدانم که میتوانم از تمام این ها دور باشم...
چیزی با نامیت والدین که هر ضربهای که بخواهد میزند و نامش را"مراقبت" میگذارد.
چیزی با نامیت زندگی هرگز با من سازگار نبوده است،افسوس که نمیتوانم زندگی کنم.
افسوس.