هرکه میان ما است،دردی پنهان دارد...
پشت هر نقابی خندان،عصبانی،ناراحت،ترس،انزجار،خجالت،خستگی... همیشه دردی هست که هیچوقت به آن رسیدگی نشد.
کسی به آن توجه نکرد،و ازش گذشت؛پس به ظاهر با اون کنار اومدیم و از اون گذشتیم...
ولی آیا واقعا اون رو رها کردیم؟ای کاش همه واقعا انسان بودیم...
همه ما صرفا جنازه های هستیم که راه میروند،کسی زندگی نمیکند،همه فقط میگذریم و رد میشویم.
من از لبخند خوشم میاید،تو اگر مرا دوست داشتی برایم هر لحظه میخندیدی...
همین است و بس،لذت زندگی را میان خنده های او پیدا میکنی،گاه خط ما دچار اختلالاتی میشوند که باعث میشوند ما از خط جدا شویم.
زیباست اگر دوباره به خط بازگردیم و زندگی کنیم.
همه ما انسان ها لیاقت زندگی را داریم.
-من هانا هستم،زیاد مینویسم پس اینجام... خوشحالم که میتونم بعضی از نوشته هام رو اینجا به اشتراک بزارم. بعضی از افراد عزیز در زندگیم بهم میگن که حیفه که نوشته هام رو فقط داخل دفترم بنویسم،پس خواستم با شما عزیزان که اینجا هستید به اشتراک بزارم،ممنون-