ای کاش یه دانش آموز ژاپنی تنها بودم. که بغل یه مزرعه برنج زندگی میکردم و هروز با دوچرخه آبی رنگ سبد دارم به این طرف و اون طرف میرفتم و کنار برکه های آبی غذا میخوردم و به بچه های که دارن توی چمن بازی میکنن خیره میشدم.
کتاب میخوندم و مینوشتم...
درس میخوندم و گاها به جشنواره های بازاری و آداب و رسوم اونجا می‌رسیدم...
و وقتم رو اینطوری میگذروندم و بعضی وقتا روی زمین چوبی خونم دراز میکشیدم و به حیاط خونم نگاه میکردم.
و بعضی وقتا،فقط بعضی وقتا در خونم رو باز میزاشتم و رو چوب جلوی در میشستم وقتی باد میوزه به پوست صورتم برخورد میکنه توی رویاهام غرق بشم...
یا بعضی وقتا از پیرزن محله طرز پخت شیرینی هاش رو بگیرم...
یا یه روزای برم و فقط توی جنگل گم بشم...
ای‌کاش گذره راهم به جای دور بخوره.
یه جای دور،نه آشنا و نه دوستی،منم و یه روستای ناشناس و کلی آدمِ قابل تحمل...
یه روستا که بچه هاش بجای نگاه کردن به گوشی تو جنگل دنبال انواع اقسام گل میگردن،یا مادربزرگ های محل بجای خبرچینی فقط به فکر نون پختن و خرید کردن باشن...
پدربزرگ ها به فکر جمع آوری محصولات باشن و پدر و مادر ها هم به کار های خونه رسیدگی کنن.
منم یه آدم ناشناس باشم،که گاها گذرم به اون خونه های رنگا‌رنگ تک طبقه‌ای میخوره...
هروز با دوتا پای که سالم هستن،به این طرف و اون طرف برم و برای خودم وقت بذارم،بدون ترس از اینکه ممکنه فردا چه اتفاقی بیوفته،راحت سرم رو روی بالشت بزارم و وقتی که نسیم خنک و ملایمی از پنجره وارد خونه میشه و پوستم رو قلقلک میده،به خواب فرو برم.
ای کاش...
