هوا بسیار سوزناک بود. کولر ماشین گزینه مناسبی برای خنک شدن بود، اما من وزش بادی را که با سرعت ماشین به سر و صورتم سیلیمیزد را بیشتر دوست داشتم.
برخلاف تمام تجویز های شیمیایی‌ام به عنوان یک پزشک، همه چیز را طبیعی میطلبیدم. به خوبی از اثرات جانبی ماده‌های شیمیایی آگاهبودم.
تمام شیشه‌های ماشین را پایین دادم و صدای موزیک موردعلاقه‌ام را کمی بلند کردم. سرعتم را بیشتر کردم و با اهنگ دوست داشتنی‌ام ریتم گرفتم. کم کم تراکم ماشین‌ها زیاد شد. سرعتم را کمتر کردم. موزیک را قطع کردم. اهل اذیت دادن نبودم، اما شیشه هایم به همان حالت ماندند.
هرچه قدر سرعت را کمتر می‌کردم صداهای ناهنجاری به گوشم می‌رسید. این صداها همانند داد و فریاد و ناسزا بودند. گوش‌هایم را تیزو چشمانم را دقیق‌تر کردم. مثل اینکه به صدا نزدیک‌تر می‌شدم. سر برگرداندم و راننده ماشین کناری را دیدم که عجیب درحال جنگ وجدل با مخاطبش بود که صدایش از ظبط ماشین به بیرون می‌جهید.
راننده که یک دختر ظریف و محزون به نظر می‌رسید، مشغول داد زدن بود. مخاطب در جواب فریاد‌های دخترک جمله‌‌ی نفس‌گیری راگفت: “ تو دختر من نیستی، زندگی من همسرم و پسرمه. از من هیچ انتظاری نداشته باش”
دخترک از خشم به خود می‌لرزید. در جواب مخاطب دوباره فریاد زد و گفت: من از تو جز محبت هیچ انتظاری نداشتم و ندارم. تو پدرمی میفهمی؟ پدرم. من تو رگهام خون تورو دارم. لعنتی اون پسرت چه برتریتی نسبت به من داره؟ من از تو فقط حمایت خواستم. قبل از اون پسرت من دخترت بودم. من بچه‌ات بودم. از همتون متنفرم. از همتون بدم میاد. من فقط می‌خواستم کنارم باشی. پدرم باشی. اما می‌بینم انتظار زیادیه.
مطمئنأ اگر پدرش اینجا بود و چهره رنگ‌پریده دخترش را می‌دید، نظرش به کل عوض می‌شد.
دخترک با حرص تماس را قطع کرد. سرعتش را بیشتر کرد. انگار در این دنیا سیر نمی‌کرد. جاده شلوغ‌تر می‌شد و حال و سرعت دخترک مناسب شلوغی نبود.
پایم را بر روی پدال گاز فشار دادم تا به دخترک برسم. وقتی کنارش رسیدم، صدایش زدم
«خانوم.»
توجهی نکرد. به‌گمانم با خودش فکر کرد که مزاحم هستم. اما نبودم. از چند دقیقه قبل رنگ پریده‌اش را، دستان لرزانش را، چشم‌هایبرافروخته‌اش را آنالیز کرده‌بودم. به صدا زدنش ادامه دادم. تا اینکه به سمتم برگشت و با صدای خش‌داری گفت: چیه؟
«حالتون خوب نیست. لطفا ماشین رو نگه‌دارین. با این وضع نمیتونین بیشتر از این رانندگی کنین.»
اشک‌هایش با تابش نور خورشید بیشتر خودنمایی کرد. انتظار کشمکشی را داشتم اما این انتظار با لبخند محوی که قطره‌های اشکش آن‌هارا تر کرد، از بین رفت.
به سرعت از کنارم عبور کرد و دور شد. من یک پزشک بودم. باید به فکر حال بدش می‌بودم. پس سرسختانه به دنبالش رفتم. ترد شدن ازسوی خانواده سخت‌ترین شکسته. این بزرگ‌ترین تجربه زندگیم است.
چند متری با سرعت‌های متغیر طی شد تا اینکه به چراغ راهنما رسیدیم.
دخترک ماشین را نگه داشت و من هم پشت‌سرش ایستادم. چشمانم را ریز کردم. دیدم که سرش را روی فرمان گذاشته، به وضوح دیده نمی‌شد اما احساس کردم شانه‌هایش می‌لرزد. چراغ سبز شد اما دخترک حرکت نکرد. بوق ناهنجار ماشین‌ها ترافیک را آشفته کرد.
نگران شدم، تا خواستم اقدام به پیاده شدن کنم؛ دخترک در را گشود و پیاده شد. نگاهش در نگاه رنگ باخته‌ام قفل شد و با همان لبخندمحو جسمش را تسلیم آسفالت سوزناک تابستان کرد. با دیدن افتادنش سراسیمه خودم را به دخترک رساندم. طولی نکشید که بوق‌ها قطع شد و همه به سمت ما هجوم آوردند.
راه تنفس را برایش باز کردم و نبضش را گرفتم، ضعیف بود. دستم را زیر زانوهایش قفل کردم و تن بی جانش را از آسفالت سوزناک کندم و به آغوشم سپردم.
رو به پیرمردی که آنجا بود گفتم:
«من میبرمش بیمارستان خواهشا ماشینشو بگیر و دنبالمون بیا.»
“ باشه “ ای گفت و به سمت ماشین خودم رفتم. روی صندلی نشاندمش. سریع ماشین را به سمت بیمارستان راندم. نگاهم بین دخترک وترافیک ردوبدل می‌شد. چیزی که مرا متعجب کرد سر خوردن قطرات اشکش بود. با اینکه بی‌هوش بود اما هنوز دردش را حس می‌کرد.
زیر لب زمزمه کردم: نگران نباش. تو تنها نیستی. من کنارتم. نترس. حال دلت خوب میشه.
به بیمارستان رسیدیم. دکتر معالجه‌اش را می‌شناختم. همه چیز را برایش توضیح دادم. مدتی گذشت تا به هوش آمد. زمانی که چشمانش را گشود اولین کلمه‌ای که زمزمه کرد “ پدر “ بود. چه کمبودی بود این پدر که دخترک می‌خواست پدرش را مانند یک گوهر او را در آن کمبود قرار دهد تا بدرخشد.
چشمان خرمایی‌اش پدرش را بی‌صدا فریاد می‌زد. دلم به حال دخترکی که معصومانه خواستار محبت پدرش بود، سوخت.
زندگی من جوری با آن دخترک رقم خورد که ابتدا قسم خوردم نسبت به او محبت پدرانه‌ای داشته باشم. چون چند سالی از او بزرگ‌تر بودم. فکر کردم می‌توانم از پس این کار بربیایم. سپس روند این محبت طوری طی شد که دومین قسمم را بر پایه‌ی عشق همسری‌ام خوردم. من این تصمیم را زمانی گرفتم که او شروع کرد به تعریف زندگی‌اش. وقتی اسمش را پرسیدم او با همان لبخند محوش گفت که اسمش سوگند است. بلافاصله بعد از گفتن اسمش توضیح داد که پدرش این اسم زیبا را برایش انتخاب کرده است. او سالهاست که بدنبال محبت پدرش است. چیزی که مرا دلواپس سوگند کرد چشمهای خرمایی‌اش،اندام ظریفش، موهای نسبتا بلند قهوه‌ای رنگش نبود. تنها دلیل دلواپسی من صداقت بیش از اندازه‌اش بود. او همه چیز را خالصانه توضیح می‌داد. خالصانه عیب‌هایش را قبول می‌کرد. خالصانه ناراحت می‌شد اما در عوض خوشحالی‌اش عجیب به دل می‌نشست. برای درک سوگند کافی بود چند ثانیه‌ای به چشم‌هایش زل بزنم. همین و بس. محبت خالصانه او باعث شد تمام فکر و ذکرم سوگند باشد. به همین روال دومین تجربه‌ی من از زندگی این شد که یک مرد نسبت به زن زندگی‌اش باید محبت پدرانه و عشق همسری داشته باشد.
