حتماً براتون پیش اومده که شب توی رختخواب دراز کشیدین و هر چی سعی میکنین بخوابین، خوابتون نمیبره؟ یا دقیقاً قبل از یه ارائه مهم، دست و پاتون شروع به لرزیدن میکنه؟ جالبه بدونین که ویکتور فرانکل، روانپزشک مشهور اتریشی و بنیانگذار لوگوتراپی، راهحلی بهظاهر متناقض برای این موقعیتها داره: دقیقاً همون کاری رو بکنین که ازش میترسین
فرانکل این تکنیک رو «بازتابش متناقض» (Paradoxical Intention) نامگذاری کرد و اولین بار در سال ۱۹۲۹ اون رو مطرح کرد این روش یکی از سه تکنیک اصلی لوگوتراپی (در کنار «دربازتابش» و «گفتگوی سقراطی») به حساب میاد
بازتابش متناقض دقیقاً چیه؟
بذارین خیلی ساده توضیح بگم، فرانکل متوجه شد که بسیاری از مشکلات روانی، مخصوصاً فوبیاها و وسواسها، در یک چرخه معیوب گرفتار میشوند:
فرد از یه علامت میترسه (مثلاً لرزش دست)
این ترس باعث میشه که اون علامت بیشتر بشه
بیشتر شدن علامت، ترس رو تشدید میکنه
و این چرخه ادامه پیدا میکنه...
بازتابش متناقض این چرخه رو اینطور میشکنه: به جای اینکه فرد سعی کنه از علامت فرار کنه یا باهاش بجنگه، تشویق میشه که همون چیزی رو که ازش میترسه، عمداً انجام بده یا آرزوی وقوعش رو داشته باشه
فرانکل خودش این تکنیک رو اینطور تعریف میکنه: «بیمار تشویق میشه که کاری رو انجام بده، یا آرزوی وقوع چیزی رو داشته باشه، که دقیقاً همون چیزیه که ازش میترسه»
چند مثال واقعی از کلینیک فرانکل
لکنت زبان: پسری که لکنت داشت، به جای تلاش برای روان حرف زدن، تشویق شد که عمداً لکنت کنه با این کار، فشار روانی حرف زدن از بین رفت
تعریق بیش از حد: مردی به فرانکل مراجعه کرد که از تعریق زیاد وحشت داشت فرانکل بهش گفت که دفعه بعد که وارد یه جمعیت شد، عمداً سعی کنه به همه نشون بده که چقدر میتونه عرق کنه نتیجه؟ وقتی دیگه سعی نکرد از تعریق فرار کنه، اضطرابش از بین رفت
چرا این روش کار میکند؟
بهنظر من، زیبایی بازتابش متناقض در قدرت شوخطبعی و خودفاصلهگیری (self-detachment) نهفته هست ! فرانکل معتقد بود انسان توانایی خاصی داره که میتونه از خودش فاصله بگیره و به رفتارها و ترس هاش از بیرون نگاه کنه
وقتی به بیمار گفته میشه «سعی کن تا میتونی بلرزی» یا «بذار همه ببینن چقدر خوب میتونی عرق کنی»، اتفاق جالبی میافته: ترس جای خودش رو به طنز میده فرد دیگه قربانی علامت نیست؛ حالا خودش به سمت علامت میره این تغییر نگاه، چرخه معیوب اضطراب رو میشکنه
فرانکل در این باره میگه: «وقتی بیمار میتونه به مشکلش بخنده، قدم بزرگی به سمت بهبودی برداشته»
کجاها میتونیم استفاده کنیم؟
فوبیاها (مثل ترس از جمعیت، ترس از ارتفاع)
اختلال وسواس-اجبار (مثل وسواس شستشو یا وارسی)
بیخوابی (به جای تلاش برای خوابیدن، سعی کن بیدار بمونی)
اضطراب اجرا (مثل لرزش دست هنگام سخنرانی)
کجاها نباید استفاده کنیم؟
افکار خودکشی (اینجا خطرناکه و نباید از این روش استفاده کرد)
اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) - ممکنه باعث بازآزاری بشه
روانپریشیهای فعال - باید با احتیاط و همراه روشهای دیگه استفاده بشه
جمعبندی
بازتابش متناقض یه تکنیک ساده ولی عمیقه که نشون میده گاهی برای رهایی از یه مشکل، باید برعکس چیزی که انتظار داریم عمل کنیم فرانکل با این روش ثابت کرد که شوخطبعی و توانایی خندیدن به خودمون میتونه یکی از قدرتمندترین ابزارهای درمانی باشه.
البته یادمون باشه که این تکنیک مثل هر ابزار درمانی دیگهای، نیاز به مهارت و تجربه داره فرانکل خودش هشدار میده که این روش رو نباید معجزهآسا تصور کرد؛ بلکه باید در زمان مناسب، با فرد مناسب و همراه با سایر روشهای درمانی استفاده بشه.
نظر شما چیه؟ آیا تا حالا تجربه کردهاید که با روبهرو شدن با ترس، به جای فرار از اون، ترس تون کمتر بشه؟ خوشحال میشم تجربههاتون رو توی کامنتها بخونم