انتظار مال اینه که بی قرار باشی...
حس اون مادری رو داشته باشی که دست بچشو یه لحظه رها کرده و میترسه هیچوقت پیداش نکنه
حس اون عاشقی که قراره بعد از سالیان سال دوری؛ معشوقشو ببینه ولی معشوقش یه دقیقه دیر کرده
انگار یچیزی قلبت رو سفت فشار میده و داری تلاش میکنی قلبتو ازش جدا کنی
شایدم اون لحظه اییه که نشستی و دستتو باز کردی که بچه ی کوچولوت که تازه راه رفتن رو یاد گرفته بدوئه بیاد بغلت
انتظار پر از بی قراریه. پر از حس های ناگفته. پر از بغض هایی که هیچوقت شعر نشد و سکوت هایی که هیچوقت نقاشی نشد و خیالاتی که هیچوقت روی کاغذ نیومد
"شایدم هیچوقت قرار نیست بیاد"
انگار ذره ذره بیشتر احساس تشنگی میکنی و یه لیوان آب بشدت گوارا جلوته. هی تلاش میکنی دستتو دراز کنی و برش داری و خودتو سیراب کنی. ولی هرچی بیشتر تلاش میکنی بیشتر بهش نمیرسی
انگار هیچوقت قرار نیست بهش برسی ها... ولی تلاشتو میکنی
"ولی صداش میزنی"
بخاطرش تا اون سر دنیا میری. به آب و آتیش میزنی. با کلّی اشک و بغض سعی میکنی ازش خبر بگیری
هی میخوای یچیزی بگی ولی نمیشه.
- من دارم خفه میشم! یکی کمکم کنه
ولی هیچ کسی صداتو نمیشنوه. انگار قرار نیست بشنون. انگار قرار نیست حس کنن. انگار قلب هاشون از سنگ عه
البته قرارم نیست همیشه سنگ باشه ولی "مگه غیر از عاشق؛ ممکنه کسی حس انتظار رو درک کنه؟"
شاید بفهمه. شاید حس کنه. ولی نمیتونه درک کنه
شاید دوتا عاشق هم نتونن همدیگه رو درک کنن!
بهرحال
تو قراره منتظر باشی. قراره کل غم ها و بغض ها و عشق ها و صبر ها و افسوس های دنیا رو توی یک لحظه بهت وارد کنن و تو هنوز "امید" داشته باشی. امید به اینکه یه روزی ممکنه بهتر شی. شاید هیچوقت نبینیش
شاید اصن مطمئنی که نمیشه ولی تصمیم میگیری که بمونی
بخاطر چیزی که هیچ چیزی نمیتونه وصفش کنه.
"مگه خدا رو میشه وصف کرد؟"
