(این داستان با روایتی متفاوت و در اصل داستانی تخلیص شده از داستان اصلی بازی است. اگر چه این داستان روایتی از مهمترین پلات توییست بازی است، اما جزئیات آن تغییر کرده و تا حدودی تبدیل به داستانی جدا از داستان اصلی بازی شده است. پس با روایتی متفاوت از داستان اصلی بازی با من همراه باشید.)

این داستان دربارهی خانوادهای است که غم و اندوه سنگینی را به دوش میکشند. خانوادهای که زمانی دوران شاد و لذتبخشی را میگذراند.

این خانواده پنج نفر در عمارتی زیبا زندگی میکردند. این خانواده دو دختر به نام های آلیشیا و کلیا و یک پسر به نام ورسو داشتند. تمام اتفاقات خوب و لحظات بد این خانواده شیرینی خاصی داشت. از روزهای بچگی آلیشیا که تازه شروع به صحبت کردن کرده بود تا فارق التحصیل شدن ورسو، لذت های نابی بودند که با هیچ چیز در دنیا قابل تعویض نبود.

تا اینکه تک تک این لحظات زیبا، تنها با یک اشتباه، یک اتفاق ناگواری، مورد تهدید قرار گرفت. شبی که تمام اعضای خانواده درخواب بودند، دختر زیبای خانواده، آلیشیا، ناگهان با شکستن یک فانوس، اتاقش آتش گرفت. مدتی از آتش گرفتن اتاق گذشت و این آتش در قسمت های دیگر عمارت هم زبانه کشید. همه اعضای خانواده با دیدن آتش از خانه خارج میشوند، اما ورسو متوجه نبود خواهر کوچکترش میشود و به سمت اتاق آلیشیا بازمیگردد. در نهایت ورسو، به دل آتش میزند و خواهر خود را از آن آتشسوزی نجات میدهد. اما ورسو در لحظات آخر نمیتواند از عمارت خارج شود و در آن آتش سوزی جان خود را از دست میدهد. همچنین آلیشیا در این آتش سوزی صورت زیبایش میسوزد و برای همیشه زیبایی مثل زدنیاش را از دست میدهد.

غم از دست دادن ورسو و سوختن صورت زیبای آلیشیا، بر دوش تمام خانواده سنگینی میکند. مخصوصاً مادر خانواده، آلین، هیچوقت با این اتفاق کنار نمیآید. هرشب کابوس آتش گرفتن عمارت و زندهزنده سوختن ورسو به سراغش میآیند. عذاب وجدان و فقدان تنها پسرش، آنقدر غیرقابل کنترل میشود که بعد از مدتی، آلین سعی میکند تا تابلویی نقاشی کند که در آن تمام خانواده در سلامت و خوشحال کنارهم، باری دیگر زندگی میکنند. اما این تابلوی نقاشی تنها راه فراری از اتفاقات غمانگیز بود. بعد از گذشت سالهای زیادی از آن اتفاق، نه آلیشیا با صورت سوختهی خود کنار آمده، نه اعضای خانواده مرگ دردناک ورسو را فراموش کرده است.

آلین با نقاشی این تابلو، توهم و رویایی زیبا برای خانوادهی خود میسازد. رویایی که هیچ درد و غمی در آن معنا ندارد. رویایی که تنها عشق ورزیدن حرف اول و آخر را میزند. این تابلوی جادویی مردمانی خوشحال نه از جنس زودگذر، مردمانی ناراحت نه از جنس ماندگار و مردمانی رقابتجو نه از جنس برتری طلبی دارد. اما پدر خانواده، رنوآر و دختر بزرگ آنها، کلیا، با این توهم کنار نمیآیند. آنها نمیخواهند اتفاقات بد را فراموش کنند. آنها نمیخواهند صدای فریاد های ورسو هنگام مرگ را فراموش کنند. آنها نمیخواستند درحالی که در دنیای واقعی عمر آنها رو به پایان است، در توهمی رویایی زندگی کنند.
رنوآر تصمیم میگیرد توصیف و طرح دیگری را به نقاشی اضافه کند. او مرگ را به این سرزمین اضافه میکند. چیزی که آلین از این شهر دریغ کرده بود. چیزی که از لحظهی اضافه شدن به شهر، معنای عمیقتری به تک تک کلمات و تصمیمات مردم شهر اضافه کرد. دوباره مرگ، سایه به سایه به دنبال انسانها بود، حتی در این تابلو رویایی از شهری زیبا.

اما این بار، مرگ معنای متفاوتی داشت. مرگ موجودی نامرئی نبود که دنبال انسانها باشد. بلکه همواره بر روی آنها سایه انداخته بود و در زمان و سال معینی، انسان ها بخشی از سایه میشدند. مردم میدانستند دقیقا چه زمانی خواهند مرد. رنوآر در این تابلو نفرینی خلق کرد که مردم با رسیدن به یک سن خاص که هرسال از عدد آن سن کم میشد، از تابلوی نقاشی برای همیشه حذف میشدند. رنوآر موجودی به نام نقاش را خلق میکند که در سرزمینی از دور دستها، هرساله سن مرگ را کاهش میداد، و افرادی که از آن سن رد شده بودند، میمردند. با این کار رنوآر سعی داشت مردم را از نزدیک شدن به مرگ آگاه نگه دارد.
حالا مرگ دیگر موجودی پنهان شده میان درختان و سایه های شب نبود. مرگ سال به سال به افراد مردمان شهر نزدیکتر میشد. این روند به جایی رسید که سن ۳۳سالگی، سن پیرترین افراد شهر بود. اما سن میتواند دقیقا بازتابی از زندگی واقعی باشد. اینکه هرلحظه ممکن است شما در پیرترین سالی که زنده ماندهاید، بمیرید.
با این کار رنوآر سعی میکرد با توهم آلین مبارزه کند و هرسال او را به واقعیت زندگیشان نزدیکتر کند. اما رویای زیبای آلین آنقدر شیرین و دلنشین بود که دل کندن و بازگشت به زندگی تلخ واقعی جزو انتخاب هایش نبود.

سوال واقعی زمانی مطرح میشود که شما خودتان را جای شخصیت های داستان بذارید. آن زمان است که دیگر قضاوت از هر زمان دیگری سختتر میشود.
و اما سوال اینجاست، اگر شما قادر به نقاشی و خلق یک زندگی و شهری رویایی بودید، چه شهری را خلق میکردید؟ آیا در این شهر مرگ کلمهای بیمعنا بود یا معنایی عمیق را دنبال میکرد؟ و آیا اصلا از قلمتان استفاده میکردید؟
حالا نوبت شماست که تصمیم به خلق بگیرید.
(اکنون فایل صوتی پیوست شده را گوش دهید)