مثل خیلی ها یه روزهایی بود که دوست داشتم بنویسم. وبلاگم شده بود دفترچه یادداشتم و هرچی دلم میخواست بدون نگرانی از اینکه الان یکی از آشناها این رو بخونه چی میگه، می نوشتم و می نوشتم.
روزهای خیلی خوبی بود. دلم خالی میشد. ذهن سبک میشد. یه دوستایی هم نظرشون رو می دادن و گپ میزدیم. خوب بود خیلی خوب بود.
شاید نوشتن تنها چیزی بود که احساس نمی کردم از دیگران به ارث رسیده یا مد شده و من هم دارم می نویسم. حس خوبی داشتم از اینکه براش همیشه دنبال راه حل بودم و از زمانی هم که اینترنت اومده بود تو خونه مون یک بند می نوشتم برای خودم. نوشته های منتشر نشده م از منتشر شده ها هم بیشتر بود.
یادم نمیاد چرا ولی اصلا هم دوست نداشتم تو وب دنبال دوست و دنبال کننده و این چیزا باشم. میرفتم مطالب دیگران رو میخوندم و یه وبلاگ هایی رو هم شاید بیشتر دنبال می کردم ولی درگیر نمی شودم و دوباره برمیگشتم تو لونه خودم و می نوشتم بجای اینکه بخونم.

تعامل و حرف و بازی و بحث و این چیزا رو گذاشته بودم برای صحبت های حضوری و وبلاگ برام شده بود محل تنهایی و آرامش و یه جایی که خودم برای خودم باشم.
کارهای زیادی هم انجام دادم و به خیلی از چیزها سرکی کشیده م ولی وبلاگ برام جای سرک نبود و کار همیشگی من بود. برای همین از زمانی که فهمیدم دیگه نمی نویسم دوست نداشتم دلیلش رو بفهمم!
چرخ روزگار چرخیده و اتفاق هایی افتاده تو این مدت و من دوباره دارم می نویسم انگار! هنوز نمی دونم چیکار دارم می کنم و برای چی دارم اینطور پشت هم کیبورد رو میفشرم! ولی انگار دارم می نویسم.
مصطفی لامعی چند روزی هست از هر چند جمله اش یه چیزی به وبلاگ نویسی و این چیزا ربط پیدا می کنه. لینک یه نوشته ش رو که چالش وبلاگ نویسی هم هست رو برام فرستاد و من هم رفتم که همینجا بنویسم.
بدم نمیاد تو این چالش گیر کنم! بریم ببینیم می مونیم یا نه :)