ویرگول
ورودثبت نام
MahmoodReza Farhadi
MahmoodReza Farhadiیه وبلاگ نویس قدیمی که بعد از چند سال برگشته با یه کوله تجربه از فضای آنلاین و مدیریت و شرکت داری و موسیقی و خانواده خوب
MahmoodReza Farhadi
MahmoodReza Farhadi
خواندن ۳ دقیقه·۹ سال پیش

اجتماعی شویم

هر جامعه ای خصوصیات رفتاری و اخلاقی رو پذیرفته و تا حد زیادی همه افراد اون جامعه از اوون پیروی می کنند. این پذیرش بیشتر از اینکه انتخابی باشد، اکتسابی است.

با جامعه های غیر ایرانی کاری ندارم و فقط با خودم و خودمون کار دارم. ایرانی ها مشخصا افرادی عاطفی هستند که احتمالا به دلیل سبک زندگی دورهمی شان (بیشتر در زمان های گذشته) افرادی به ظاهر همنوع دوست بودند. این نگاه رو همیشه در همه کتاب های جامعه شناسی و ایران شناسی می خوانیم.

اشکالی که همیشه در این تحلیل وجود داشته این هست که افرادی که این نگرش رو در مورد ایرانی ها داشتند، عاطفه را از ایرانی ها کسب کردند و احتمالا بین افراد ایرانی عاطفه را یا ندیده اند یا درست متوجه نشده اند. همینطور در مورد نوع دوستی شان احتمالا با نگاه به سبک منازل و زندگی های دورهمی شان و یا مهمان نوازی شان این برداشت را داشتند.

همه این برداشت ها در نگاه اول درست هست ولی به شدت سطحی و غیر قابل استفاده بوده. تا این حد که قرن هاست ایرانی ها هم به اشتباه با همین نگاه سطحی، قدم هایی برداشته اند که بیشتر آنها به شکست منجر شده. ایرانی ها درست است که عاطفی هستند و البته نوع دوست، ولی به دلیل مشکلاتی که همیشه با اون دست و پنجه نرم می کردند افرادی منفعت طلب و خود مختار بودند.

شاید همین نزدیکی و با هم بودنشان در کنار مشکلاتی که داشتند آنها رو مجاب به توجه بیشتر به منافع شخصی شان کرده و بیشتر نمود پیدا کرده است. و البته ظاهر سازی هم چاشنی همه رفتارهای ایرانی هاست.

فارغ از همه این حرف ها، ایرانی ها به دلیل کمبود آموزش در کنار فشارهای زندگی که هیچوقت تمامی نداشته، تلاش کرده اند با تفکر خودشان، زندگی را بسازند. اعتمادی به طرف مقابل ندارند، همیشه خودشان را در هر شرایط و حالتی برتر از دیگری دانسته اند.

این رفتارها ایرانی ها را بصورت عمومی افرادی غیر اجتماعی ساخته که هرچند در کنار هم زندگی می کنند ولی کمترین اعتماد و اعتقاد به هم را دارند. با یک نگاه ساده هم می توان به این نتیجه رسید. ما ایرانی ها آموزش موفق شدن در کنار هم را ندیده ایم. همه موفقیت ها فردی بوده و حتی اگر در جایی موفقیت عمومی کسب شده، تا مدت ها هر فردی آنرا به نام خود می زند.

هیچ وقت نمی توانیم نظر و عقیده ای را بشنویم و احیانا بپذیریم. نمی توانیم طرف مقابل را متقاعد به پذیرش نظر خودمان هم کنیم. با کوچکترین فشار و اختلاف سلیقه ای کنار کشیده ایم.

حاضر بودیم در همه قرن ها همین اشتباه رو تکرار کنیم و به موفقیت های کم ارزش تر فردی بسنده کنیم ولی یاد نگیریم که باهم بودن، هر چند درصدی هم که با نظرات ما مخالف باشد، نتیجه نهایی بهتری می دهد.

این موفقیت های کم ارزش باعث شده بخشی از جامعه به موفقیت های کم ارزش دیگری هم حمله کنند و یا آنرا نکوهش کرده و بی ارزش جلوه دهند و یا اصلا منکر موفقیت شوند. به هر حال همه این کوته بینی ها منجر به رقابت های سطحی در همه جامعه از صدر تا ذیل ایرانی ها شده است.

کمی تلاش برای کنار هم بودن، کنار هم موفق شدن، تقسیم موفقیت ها و حتی شکست ها، بزرگ تر فکر کردن و بزرگ شدن، بخصوص در فضای سیاسی و اجتماعی و اقتصادی الان که مطمئنا بسیار بهتر از سالیان نه چندان دور ما بوده، ما را به خوشحالی ها، شادمانی ها، موفقیت ها، افتخارها و زندگی بهتری می رساند. فرصت را نباید از دست بدهیم و نگذاریم این رفتارها، همین کوتاه فرصت های کنونی را از ما بگیرد و خودمان با دست خودمان جامعه و زندگی مان را همچنان در جهان سوم نگه دارد و فردا مثل همیشه آنرا به گردن فرد روبرویی مان بیندازیم و به اینکه خاطی را پیدا کرده ایم افتخار کنیم!

جهان سوم حتما فارغ از موضوعات سیاسی و اقتصادی، نگرش و فرهنگ هست که تا آن درست نشود، معادن طلا و نفت و بهبود روابط سیاسی و ... تنها ارزش های چند ساله و خوشی های کوتاه مدت خواهند بود.

از خودم شروع کنم :)


چالش وبلاگ‌نویسیجامعه
۲
۱
MahmoodReza Farhadi
MahmoodReza Farhadi
یه وبلاگ نویس قدیمی که بعد از چند سال برگشته با یه کوله تجربه از فضای آنلاین و مدیریت و شرکت داری و موسیقی و خانواده خوب
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید