ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا مختاری
محمدرضا مختاریاز روزمره تا ایده‌ها
محمدرضا مختاری
محمدرضا مختاری
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

کرونا داری با من چیکار میکنی؟!!

خیلی وقت میشه ننوشتم شاید یکمم فکر میکنم که مهارت نوشتنم تضعیف شده چون هم کمتر کتاب میخونم هم کمتر مینویسم هم کمتر کار میکنیم کلا

اوایل که کرونا اومده بود نگاهم بیشتر از اینکه ناراحتو نا امید باشه امیدوارانه بود که این شرایط میتونه هزارتا فرصت جدید رو با خودش بیاره و از اونجایی که میدونستم دانشگاهم دانشکده داممپزشکی اهواز حالا حالا ها نمیتونه یه سیستم اموزشی رو بیاره بالا خودم دست بکار شدم و واسه دانشکدمون یه سیستم اموزش مجازی درست کردم (کار خاصی نکردم اختراع نکردم چیزی یسری چیزا که بودو کنار هم گذاشتم) استقبال شد ازش همه استادا تقریبا تو دانشکدمون ازش استفاده کردن نزدیک به 700 تا کلاس توش برگزار شد

بیستوری
بیستوری


سایت بیستوری(سایتی که ساختم و کسب وکاری که شکل دادیم)

البته من سایتو درست کردم و با یکی ار بچه ها یسری از هم دانشکده ای ها فعالم دور هم جمع کردم و فرایند کلاسا رو بچه ها دانشکده مدیریت کردن و یکی از دوستامم کارهماهنگی ها و برنامه ریزی را انجام داد که باید بگم کلا این کار بنطزم تنهایی نمیشد و نقششون پررنگ بود منتهی اتفاقی که بود اولش کلی ذوق بود اما ادامش فرساییشس بود و مارو اذیت کرد من از اینکه کلاسا قراره مجازی باشه اذیت شدم و بچه هام همینطور محصوصا که بحث امتحانا پیش اومدو همه از این شرایط ناراضی بودن

این اتفاق در ادامه تو سایر بخش ها هم گریبانم گرفت و منو کمی بی انگیزه کرد مثلا من الان تو جاده خیلی کمتر دارم کار میکنم یکی از دلیلاش همینه که کمی نا امید شدمو کلا سخت شده برام کارکردن

(جاده بزرگترین اپلیکیشن اعلام باره ایرانه که قبلا راجبش نوشتم)

من قبلا حتی تو اتوبوس وقتمو هدر نمیدادم دائما درحال گوش دادن پادکستو و اینچیزا بودم(بیشتر علی بندریو بی پلاسگوش میدادم) کتاب میخوندم درسامو میخوندم و صبحا 5 از خواب بیدار میشدم و بعد نماز کارامو ادامه میدادم

میدونم تو هر شرایطی باید ادم برنامه ریزی کنه مسئولیت بپذیره باید مقاوم باشه ولی اینکه بعضی وقتام ادم کم بیاره عجیب نیس بلاخره ادم دیگه مگه نه؟

من یه عادت دارم هرروز آمار کرونا رو تو دنیا چک میکنم از روز اول تا امروز کارم همین بوده هرروز که امارو چک کنم

اینکه میبینم ایتالیا و المان و اسپانیا با اینکه شدت کرونا در اونا بیشتر از ایران بوده تونستن تقریبا کرونا رو مهار کنن و ما هرروز داریم بدتر میشیم و اینروند انقد طولانی شده ادمو اذیت میکنه اینکه یه اتفاقی بصورت مداوم رخ بده هرچیزیو میتونه شکست بده و فکر میکنم این روند نباید مداوم شه تا ما عادت کنیم


بعد از کرونا ما چی یاد میگیریم؟

شاید من اون لحظه ای که تو دانشکده دامپزشکی رو اون صندلی دوباره بشینم و در حالی که در عذاب از کلاس هستم و دوستدارم کلاس تموم شه ته دلم بگم خدارو شکر همه اینجاییم و زندگیمون ادامه داره

شاید اون لحظه که میرم سینما و یه فیلم مزخرف میبینم بازم بگم خداروشکر من اینجام

اون لحظه که برم ورزشگاه برم خرید برم اینور برم اونور و بادوستام برم تفریح کنم ته دلم بگم خدایا دمت گرم


ولی

چندروزپیش رفتم یه رستوران غذا بخورم رو شیشه رستوران یه برچسب از سمت وزارت بهداشت بود که میگفت اگه راننده موتور سیکلت هستین تو این سایت بگین اوضاعتون چطوره و من یه لحظه به ذهنم اومد که چقد این راننده ها ممکنه الان اوضاعشون خراب باشه خدا میدونه چقدر کسب و کار چه ادمایی الان اوضاعشون خراب شده

دلار 20 تومنی واسه ما که مریضی خاصی نداریم فقط یه افسرده شدنه کوتاه مدته ولی اونی که داروهاش وارداتی هست الان باید چیکار کنه واقعا

راستش اینارو هممون میدونیم که اوضاع چقد خرابه ولی اخرش یکی باید یکاری کنه راهش چیه واقعا

فک نکنم دولت از پسش اونجور که ما فک کنیم بر بیاد فقط امیدم به مردمن که شاید رعایت کنن شاید بمونن و هرکدوم یه جایی یه ایده ای خرج کنن و مشکلیو حل کنن شاید خیلی خوشبینانست ولی هرکسی اگر درسهم خودش کارشو درست انجام بده و مسئولیت بفهمه مشکلا زودتر از این حالت حل بشن

گاهی سهم ما میتونه در همین حد باشه که فقط کرونا نگیریم!





دامپزشکیکرونااستارتاپروزمرگی
۷
۵
محمدرضا مختاری
محمدرضا مختاری
از روزمره تا ایده‌ها
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید