پدر

چند روزیست که از اهوز به تهران اومدم موقع رسیدین تهران برفی یود و مجبور شدم با مترو بارم رو به خونه بیارم و درحالی که کلم پر از برف شده بود به خونه برسم تو این چندسالی که اهواز بودم چون اهواز زمستوناش برف اومدن توش مثل یه شوخی زشت میمونه خیلی برف ندیده بودم و یکم ذوق زده شدم بابت اون برفایی که رو کلم بودن رسیدم تهران و مادر و بعدش شب پدرم رو دیدم پدر من انسان خودساخته ای هستش من به وضوح اینرو در تمام دوران کودکی و بزرگسالیم دیدم و حس کردم همین موضوع باعث شده تا حتی درصورت داشتن توانایی مالی بابام خیلی وقت ها به من و برادرم سخت گرفته و تاجایی که توانسته سعی کرده درصورتی که ما تلاشی کرده باشیم پاداشی به ما بده و از ما به اصطلاح عامه یک مفت خور بار نیاره ماهم تمام تلاشمونو کردیم که مفت خور بشیم اما نشد اما جدا از شوخی این روز های ۲۰ سالگی من که داره میگذره همراه شده با توجه وتلاش های پدرم برای پدربزرگ پیرم و نگه داشتن سلامتی و مراقبت از او در تهران پدرم از ان پدر هایی است که سرشان دائما شلوغ بوده چون کارشان را دوست داشت کم دیدم پدرم وقت داشته باشد برای چیزی ولی برای پدربزرگم وقت میگذارد و من خیره به رفتار پدرم با پدر بزرگم نحوه رفتار با ادمها در پیری را یاد میگیرم پدر بزرگم انقدر پیر شده که اسم نوه هایش یادش نیاید و من را حتی از نزدیک نشناسد ولی پدرم که خود مویش سفید شده دائما مراقب پدربزرگ است شاید قصد ونیتم از این نوشته این بود که اعلام کنم دارم یاد میگیرم اینجور رفتارهای درست را از نگاه کردن هایم