همیشه فک میکردم زمستون بدترین فصله وقتی که از راه میرسید میترسیدم اخه میدونین همه عزیزانی که از دست داده بودم تو زمستون بود مادربزرگم سال ۸۵ اسفند فوت کرد و عموم هم زمستون از پیش ما رفت
اما امروز پدربزرگم از پیشمون رفت ۱۹ فروردین
رفت و موقع رفتنش شوکه شودنم نمیزاشت حتی گریه کنم
متنفر بودم از اینکه حس میکردم انگار هیچی نشده لعنت به این قضیه که حتی گریم نمیگرفت هرچی که بیشتر میگذره انگار بهتر میفهمی داستان چیه هرچی که میگذره سریع تر حالت برمیگرده و بدتر میشه
من خداروشکر میکنم مرگ هم نعمته ادم ها رو به خودشون میاره بهشون میفهمونه که دنیا به معنای واقعی کلمه فانیه
اما وقتی با خودت تنها میشی وقتی اتاق تاریک میشه اشکت میریزه فکر ها و خاطره ها سراغت میان
پدربزرگ من یک رفتگر بود و خودش مادرش رو تو بچگی از دست داده بود و تو شرایط سخت ازدواج کرد و کار کرد و برای ۶ تا بچش زحمت میکشید که نون حلال در بیاره و درست بچه هاش رو بزرگ کنه به بچه هاش همیشه میگفت رو ۳ تا چیز هیچوقت تو پول خرج کردن شک نکنید درس خوندن سلامت و کار خیر
از این میسوزم پدربزرگ که عکسم که با تو وقتی روی تخت نشسته بودی و سلفی میگرفتم را پیدا نمیکنم تا دوباره لبخندت رو ببینم
از این میسوزم که میخندیدی تا ما خنده امان بگیرد
هنوز هم وقتی که بهم گفتی دارو ندارم رو میدم تا با پولش بروی خارج درس بخوانی یادم میاید اشک از چشمانم لبریز میشود
امروز از صبح هوا بارانی بود پدربزرگ
این چند سال اخر خیلی اذیت شدی میدانم انقدر ناتوان شدی که دیگر حتی کوچکترین کارهایت هم باقی باید انجام میدادند و تو این برایت از هرچیزی عذاب اور تر بود
هنوز یادم هست که ازم خواستی تا ارزو کنم زودتر از این دنیا بروی و حالا رفتی اقا جون سلام من رو به همه برسون و نگران نباش قول میدهم برایت ثواب و کار خیر جمع کنم
شاید حالا بعد چند سال اسوده خوابیدی