
بی مقدمه اجازه میخواهم سوالی بپرسم ،
مردمان شهرم چرا تا این حد به یکدیگر نگاه میکنند؟ در مترو و بی آر تی و اتوبوس و هرمکان دیگری ، مردمان شهرم تا عمیق ترین نقطه عنبیه و شبکیه چشم یکدیگر را در مینوردند.
اگر بگویم ماه هاست که در رابطه با این موضوع اندیشیده ام نامربوط نگفته ام. با بسیاری از اطرافیانم نیز این سوال را مطرح کرده ام که واقعا این رفتار اجتماعی که در عموم مردم رواج دارد و هر روز تکرار میشود ، ریشه در کجا دارد؟
آیا با نگاه کردن سعی در قضاوت دیگران داریم؟
آیا با نگاه هایمان بررسی میکنیم که حال و احوال دیگران چگونه است و جایگاه حدودی خودمان را پیدا کنیم؟
این نگاه ها ریشه در یادگیری و تقلید دارند یا ریشه در قضاوت و جست و جوی نقصان؟
مردی بر روی صندلی مترو نشسته است تا به محل کارش برود. دختری در اتوبوس ایستاده است تا به خانه اش بازگردد. چرا عده ای با چشمان خودشان وارد حریم آنها میشوند؟
جواب این سوال ها را نمیدانم و ریشه این نگاه ها را نمیشناسم.
یادمان باشد که این انرژی چشم انسان است که شخصیت وی را نشان میدهد، این چشم است که میتوان میزان شجاعت یا ترس را از آن خواند.
این چشم است که میتوان میزان صداقت یا ناخالصی را از آن فهمید.
این انرژی چشم است که میتواند به انسان کاریزما دهد و یا او را بی ارزش جلوه دهد.
این چشم است که میتواند آغاز گر عشق باشد.
این چشم توست و هزاران سخن که در آن نهفته است. قدر انرژی چشمانمان را بدانیم و آن را ساده و پوچ معامله نکنیم.