سناریوهای زیر را در نظر بگیر:
الف - در پیاده رو در حال قدم زدنی، یک موتور از کنار تو عبور میکند. از این مطمئنی که پیاده رو جای موتور نیست ، اما خوب حرفی نمیزنی و با اینکه او موجب آزار تو شده است ترجیح میدهی ساکت بمانی.
ب - در تاکسی در حال بازگشت به خانه ای ، مردی تمام راه را با صدای بلند در حال مکالمه با تلفن همراهش است. اما خوب تحمل میکنی و با اینکه آزار دیده ای اما باز ترجیح میدهی ساکت بمانی.
در دو سناریو فوق حقوق من و تو توسط شخص دیگری نادیده گرفته شده است، اما به دلایلی مبهم (شاید ضعف و نبود اعتماد به نفس کافی) ترجیح میدهیم سکوت کنیم، غافل از اینکه همین سکوت معنایی جز مهر تایید زدن بر کار آن شخص ندارد.
چندی پیش عزیزی تجربه جالبی را برایم نقل کرد. او گفت که در شهر پاریس به اشتباه در سمت چپ پله برقی ایستاده بودم که بلافاصله خانمی به من تذکر داد که باید در سمت راست بایستم و سمت چپ را برای افرادی که عجله دارند، خالی نگه دارم.
البته میتوان اینگونه نیز به مساله نگاه کرد که اصلاح این نوع از رفتارها و فرهنگها در حیطه وظایف یک سیستم درست است، مثلا پلیس موتور سوارانی را که از پیاده رو عبور میکنند راجریمه کند، اما باید توجه داشت که ما نیز در ضعیف یا غنی کردن فرهنگ جامعه مان نقش داریم و سکوت کردن هیچ کمکی به غنی کردن آن نکرده و نخواهد کرد.
پس من بعد میتوانیم کمی دقیق تر شویم. از کنار بی نظمی ها و آزارهای اجتماعی ساده عبور نکنیم. بازخورد و تذکر دادن را تمرین کنیم، و آماده پذیرش آن نیز باشیم. در این میان مشاهده رفتار متقابل افراد نیز می تواند جالب باشد. شاید شخصی خطای خودش را بپذیرد و گرم رفتار کند درحالی که شخص دیگری رفتار نامحترمانه ای از خود نشان دهد.
با این حال مطمئن باش هیچ یک از ما کاری را که اکثریت جامعه نمی پسندند را تکرار نخواهیم کرد.