(بگذارید مشخص کنم مخاطبین من در این نوشته همسن و سالهای خودم که بین 18 تا 23 سال سن دارن، می باشند. همون هایی که اطمینان دارم بین جو دوست داشتنی یا نداشتنی خانواده و محیط بیرون معلق اند و در دورانی گُنگی به سر میبرند)
انگیزت برای کاری که میکنی چیه؟ شاید خیلی راحت با خودت بگی "میخوام یک خونه ی بهتر یا ماشین مدل بالاتر بخرم، ازدواج کنم و باهم پلی استیشن بازی کنیم(در این حد تباه :/)، با دوستام بریم کافه و چند ساعتی خوش بگذرونیم، دوست دارم توی فامیل با غرور سرم بالا باشه و دیگه کسی منو به عنوان پول تو جیبی بگیر بابام یا مامانم نبینه، داشتن مقداری پول توی جیبم بهم اعتماد به نفس میده برای داشتن همه چیزهایی که تابه حال نداشتم و ..."
آیا انگیزه ی واقعیت همینه؟ آیا یک BMW 528i (چون خودم دوس دارم گفتم:|) یا یک خونه بزرگ و مدرن در بالاترین قسمت شهرتون خوشحالت میکنه! من فکر نمیکنم!! اینها همه می تونن به نوعی هدف فرعی باشن به گذشته نگاه کنید، وقتی داشتن یک گوشی موبایل یا یک دوچرخه براتون حکم همون bmw رو داشت تمام هدفتون به دست آوردنش بود اما وقتی به دست آوردیدش نهایتا چندماهی ذوق و شوق داشتید و بعد از آن دوباره این هیجان فروکش کرد و دیگه علاقه ی ابتدایی رو بروز نمیدادید.
من نمیخوام شمارا ترغیب به هدف والاتری بکنم یا بهتون اثبات کنم هدفتون بهتره فضایل عرفانی باشه یا هرچی، تا الان که این توهم از همین اصول پیروی کرده چرا باید یکدفعه اصول عوض بشه (با اینکه هیچ چیز صد در صد نیست) بلکه میخوام راهنمایی تون کنم به اصول لذت بردن از هرچیزی که الان دارید، فرمول یا قانون عمومی نداره هر کسی باید ماله خودشو درست کنه هنر لذت بردن از همین الان، درست مثل اثر انگشته من یا هرکس دیگه نمیتونم بهتون یاد بدم ولی میتونم بهتون بگم اگه همین الان رو نچسبی باختی.
E R I C X
