برای من شخصا، آموزش الکترونیکی کاملا جاافتاده بود؛ هم این مبحث رو برای کنکور دکتری خونده بودم! (رتبه ام 23 در کشور شد)، هم در دوره دکتری در مورد آمادگی الکترونیکی یک جامعه یا همون (e-readiness) و مدل های اون مطالعه داشتم و هم اینکه حداقل 5 سال تجربه تدریس موفق در بستر آموزش الکترونیکی در دانشگاه علم و صنعت داشته ام.
اما میخوام فریاد بزنم چرا یک سیستم LMS (سیستم مدیریت یادگیری) با عملکرد (Performance) مناسب نداریم که امروز، دانش آموزان و دانشجویان ما، کسب و کارهای ما، از این کوچه به آن کوچه به دنبال یک سیستم امن، با سرعت و کیفیت مناسب و ارزان باشند. چرا یک سیستم برای برگزاری ویدئو کنفرانس برای نمایندگان مجلس نداریم (چه رسد برای مردم عادی).
مگر این یک امر غیرقطعی بود...مگر در الکترونیکی شدن جامعه شک داشتید. پیشینیان! جواب بدید...شما که خارج رفته اید...مگر ندیدید! نمی دانستید از جامعه صنعتی، وارد جامعه اطلاعاتی (عصر اطلاعات) شده ایم؟؟؟
میخوام به مدل سیاست مداران افشاگری کنم! اینکه آیا در الکترونیکی شدن جامعه، عدم قطعیت (شک و تردید) وجود داشت و یا امری حتمی بود. بسنده می کنم به متن زیر (به عدد سال ها دقت کنید)
جامعه اطلاعاتي ( تاثير فناوري اطلاعات بر وجوه مختلف جامعه) از سال1970 مطرح شده است و به ويژه در نيمه دوم دهه 1990(1369 شمسی) مورد توجه واقع شد. تعريف جامعه اطلاعاتي ( جامعه فراصنعتي):
جامعه اطلاعاتي ارائه كننده مدلي نوين از جامعه است كه در آن
• مفاهيم سنتي آموزش، كسب و كار، اقتصاد و تجارت متحول ميگردد.
• ارزشهاي اطلاعاتي جايگزين ارزشهاي مادي ميشود.
•اطلاعات بسرعت توليد و در اختيار همه قرار ميگيرد.
•فعاليتهاي كاري بيشتر در پردازش اطلاعات است تا در توليد صنعتي يا كشاورزي.
•پردازشها بصورت الكترونيكي انجام ميشود.
• نقش زمان و مكان فيزيكي كم رنگتر و امكان حضور مجازي ايجاد مي شود.
•مهارتها و مشاغل جديد در عرصه فناوري ارتباطات و اطلاعات ايجاد ميگردد.
• نحوه ارتباط و تعامل انسانها تغيير مي كند.
•شاخصهاي سياسي، اقتصادي، اجتماعي و روشهاي مديريت و سازماندهي متحول ميگردد. (برگرفته از کتاب مبانی و مديريت فناوری اطلاعات نويسنده: محمد فتحيان-حاتم مهدوی نور انتشارات: دانشگاه علم و صنعت ايران)
کنش مسئولان و مدیران وقت در برابر این تحولات چه بوده است؟ (با فرض اینکه انتظار اقدام آینده نگرانه از آن ها نمی داشتیم!)
عمده آن ها، ساده ترین راه را در مواجهه با فناوری اطلاعات انتخاب کردند...یعنی مصرف کننده بودن! و نه توسعه دهنده بودن!

ما گذر نکردیم...پریدیم
احساس من بر این است که ایران، برنامه ای درخور، برای آمادگی الکترونیکی جامعه پیاده سازی نکرد. اما این آمادگی الکترونیکی یا همون e-readiness چیه؟
يک جامعه آماده از لحاظ الکترونيکي داراي سرعت بالاي دسترسي به شبکه در يک بازار رقابتي، دسترسي و استفاده پايدار از ICT در مدارس، ادارات، کسب و کارها، خانهها و مراکز بهداشتي است. در چنين جامعهاي امنيت و حريم خصوصي افراد در ارتباطات برخط تامين است و سياستهاي دولتي حامی استفاده از شبکه های رايانه ای است. اين تعريف نفوذ ICT در خانهها، بنگاهها، مراکز بهداشتي و درماني، و ادارات دولتي را مبناي آمادگي الکترونيکي يک جامعه قرار ميدهد. (منبع: همان)
هر چند از آمادگی الکترونیکی در ایران فقط در حد ICDL ماند و دیگر هیچ!
حالا توسعه دهندگی (Development) نه تنها باعث می شود سرویس های ارزان تر و باکیفیت و مطمئن تر برای همگان حاصل شود بلکه فرصت اشتغال را برای جوانان این مرز و بوم هر چه بیشتر فراهم می کند.
لطفا کمک کنید تا این مطلب به دست هر علاقه مند دغدغه مندی برسد.
سپاس. در کامنت ها نظرتون رو مشتاقانه خواهم خواند و پاسخ خواهم داد