
شعر انقلاب اسلامی همگام با شکل گیری انقلاب، از نیمه خرداد 1342هـ . ش، فارغ از هياهو های روشنفكری دوران پيش ـ كه بيشتر به سازش با طاغوت ختم می شد ـ جايگاه حقيقی خود را در ميان عامه مردم به دست آورد و مسیر خود را مشخص کرد. شاعران انقلاب، فرزندان زمانه خويش هستند. دردها و رنج ها و نابسامانی های جامعه را با تمام وجود لمس می كنند و می كوشند تا با سخن خود محرمی برای اسرار مردم و مرهمی برای دردهايشان باشند.
شعر انقلاب اسلامی، به معنای واقعی، شعر مردمی است. شاعر اين سبک همدوش، همسنگر، همدل و همزبان با مردم می باشد. از درد مردم، رنج می برد و با شادی آنان شاد می شود. با کمی تسامح، می توان شعر انقلاب اسلامي را تاريخ منظوم انقلاب نامید؛ فراز و نشيب های آن، تحت تأثیر فراز و نشيب هايی است كه مردم شاهدش بوده اند و با آن زندگی کرده اند.
در بررسي ادوار مختلف شعر فارسی بايد زمينه ها، تحولات اجتماعی ـ سياسی و دگرگونی های فرهنگی و حتی معيشتی را زیر نظر داشت تا بررسي ها واقع بينانه و به دور از هرگونه پيش داوری باشد. انقلاب اسلامی به عنوان واقعه ای بزرگ كه سرنوشت ملت ايران را در برهه ای درخشان و تاريخی رقم زده است، نمی تواند از اين قاعده مستثنی باشد؛ حادثه ها و لحظه های انقلاب آشكار و پنهان به دنيای شعر راه يافته اند. وقوع حادثه های بزرگ، لحظه های خطير و سترگ، لحظه هايی كه با حيات و مرگ انقلاب پيوند داشت، نمی تواند و نبايد بر سروده ها و احساس شاعران بی تأثير باشد. شعر انقلاب اسلامی، شعری پويا و متحرك است كه شميم طراوت و سرزندگی از واژه واژه آن به مشام می رسد. در شعر اين دوره بر خلاف دوره های قبل كه يأس و سرخوردگی در اشعار شاعران موج می زد، ديگر از واژه های شب و زمستان و وحشت و بن بست اثری نيست و اگر گاهی به چنين مفاهيمی برمی خوريم، بيشتر مراد نفی آنها و بشارت روشنی و اميد و پيروزی است....