
شعر انقلاب اسلامی در ميان همه مقاطع تاريخ ايران، اين ويژگی خاص را دارد كه اغلب يكدست بوده و در جهت آرمانها و هدف های والای انقلاب اسلامی می باشد. این شعر بیانگر احساسات و افكار و جهت گيری های ملتي است كه شاعر از متن آن برخاسته و بدان وابسته است. شعر دوران انقلاب شعر زر و زور نيست، شعر احساسات سطحی و زودگذر نبوده و در راستای آرزوها و اميال حقير بشری نمی باشد؛ بلکه زبان يك ملت و شرح حال يك امت است. انعكاسی از روح بزرگ جامعه ای است متحد و يكپارچه که در جهت هدف ها و آرمان های الهی و انسانی گام برداشته و فداكاری كرده است. شعری هدفدار و مردمی است نه شعر دربارها و ميخانه ها؛ شعر صحنه عظيم جهاد، سياست، انقلاب و جهان نگری است.
با توجه به اینكه مدت زيادی از عمر شعر انقلاب اسلامی نمی گذرد قضاوت در مورد آن كمی با دشواری همراه است. به نظر اكثر صاحب نظران حداقل زمانی كه برای بررسی آثار ادبی نياز است بیش از پنجاه سال می باشد؛ ولی از آنجايی كه آثار ادبی انقلاب اسلامی همچون خود انقلاب، تفاوت های آشكاری با ديگر آثار دارد و در این چند سال رشد محتوايی چشمگيری داشته است بررسی آن در کمتر از پنجاه سال نيز امكان پذير می باشد.
اگرچه ارائه تعريف كامل از شعر انقلاب اسلامی دشوار است ولی در حد توان و با بهره گيری از ديدگاه ادبا و شاعران می توان گفت: شعر انقلاب شعری است که در خصوص اهداف و آرمانها و چهارچوبهای انقلاب اسلامی سروده شده باشد.
با توجه به اینکه انقلاب اسلامی تحت تأثیر آموزههای دین اسلام به پیروزی رسیده است با تعریف فوق، شعرهایی که در زمینه فرهنگ و آموزههای اسلامی سروده میشود هم در چارچوب شعر انقلاب اسلامی قرار میگیرند. بنابراین مهمترین مولفه شعر انقلاب اسلامی همسویی با اهداف و آرمانها و چارچوبهای انقلاب اسلامی است؛ اگر شعری در این چارچوبها و اهداف قرار بگیرد شعر انقلاب اسلامی به حساب می آید و هیچ محدودیت موضوعی و قالبی نخواهد داشت.