
غفلت ستيزی از خصوصيات اصلی شعر انقلاب است. با توجه به اینکه ريشه انقلاب، مبارزه با غفلت و ناآگاهي و دعوت مردم به هوشياری و بيداری است؛ شعر انقلاب هم به تبع آن غفلت ستيز و بيدارگر است. در واقع غفلت ستيزی، اصلی ترين شاخصه شعر نسلی از شاعران انقلاب اسلامی است كه با انقلاب متولد شده اند به عنوان نمونه:
مبادا خويشتن را واگذاريم امام خويش را تنها گذاريم
زخون هر شهيدی لاله ای رست مبادا روی لاله پا گذاريم
«قيصر امين پور، دركوچه های آفتاب»
در این تکاپو به غیر مردن اگر ره دیگری نماند چنان سر از فرط سرفرازی فتد که دیگر سری نماند
نسیم غربت نورد عاشق، بگو به زاغان باغ غفلت عقاب غیرت چو اوج گیرد به ابر بال و پری نماند
... ستمگران زمانه درسی اگر نگیرند از شهیدان برای برگشتن از تغافل، رسد که دیگر دری نماند
«عبدالجبار کاکایی، آوازهای پسین»