ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا اسدی
محمدرضا اسدیدر سال 1342 در شهرستان مرند استان آذربایجان شرقی به دنیا آمدم . کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تبریز و دکترای ادبیات عرب را از دانشگاه تهران
محمدرضا اسدی
محمدرضا اسدی
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

خامنه ای ماه زمینی من (۱)

معنای استعاره‌ «ماه» (هدایت در تاریکی)

در سنت ادبی و عرفانی، «ماه» همواره نماد نور بازگشتی و هدایت‌گر در دل تاریکی است. ماه، برخلاف خورشید که با شدت نورش ممکن است چشم را خیره و کور کند، نوری ملایم و راهبر دارد که در شب (که نماد جهل یا گمراهی است) مسیر را برای رهروان روشن می‌کند. وقتی از «ماه» سخن می گوییم منظور ما کسی است که در میان تاریکی حضور دارد و نوری از حقیقت را به نمایش می‌گذارد.

صفتِ «زمینی»

واژه «زمینی» در کنار «ماه»، یک متناقض‌نما بسیار ظریف ایجاد کرده است. ماه در آسمان‌ و غیر قابل دسترس می باشد، اما وقتی او را «ماهِ زمینی» می‌خوانیم، یعنی: این حقیقت، چیزی نیست که فقط در کتاب‌ها یا در آسمان‌های دوردست باشد.
این ماه، حقیقتی در «واقعیت ملموس» و در میانِ مردم و در زمین تجلی یافته است.

اگر کسی به دنبال حقیقت باشد، به دنبالِ «خورشیدِ دوردست» نمی رود، بلکه به دنبالِ نوری است که در همین «زمین» و در همین «زمان» برای او روشن شده باشد. «ماه زمینی» یعنی آن هدایتی که از میان خاک و خون و واقعیت زندگی، راه را نشان می‌دهد.

یک حقیقت انکارناپذیر اینکه ماه در آسمان است،  وقتی که از «ماه زمینی» سخن می‌گوییم یعنی نوری که از آسمان نازل گردیده تا در زمین راه دوستداران را روشن نماید. این یعنی « تجلیِ ملکوت در عالم ملک »

دیگر حقیقت غیرقابل انکار اینکه در آسمان بی کرانه، ماه همچون چشم شب است؛ چشمی که نگران زمینیان بوده و با  درخشش شبانه راهنمای گمشدگان در تاریکی  است. اگرچه ماه به اندازه آفتاب پرنور نیست امّا زیبایی و درخشندگی اش را  از خورشید می گیرد. به بیان بهتر، ماه بازتاب نور خورشید به زمین است. اطلاق ماه به شخص در معارف اسلامی هم وجود دارد. از ثامن الحجج حضرت علی بن موسی الرضا (علیه السلام) نقل شده است که فرمودند: « الإِمَامُ الْبَدْرُ الْمُنِيرُ وَ السِّرَاجُ الزَّاهِرُ وَ النُّورُ السَّاطِعُ وَ النَّجْمُ الْهَادِي فِي غَيَاهِبِ الدُّجَى‏ وَ أَجْوَازِ الْبُلْدَانِ وَ الْقِفَارِ وَ لُجَجِ الْبِحَار؛ امام، ماه نورانی، چراغ درخشان، نور تابان و ستاره هدایتگر در تاریکی های گمراه کننده و در بیابان های بی آب و علف و در میان امواج سهمگین دریاها است.»(الكافي (ط - الإسلامية)؛ ج‏ 1؛ ص 200)

در فرازی از دعای ندبه از جمله القابی که به امامان معصوم (علیهم السلام) داده شده است ماه نورافشان می باشد آنجا که می خوانیم: «أَیْنَ الشُّمُوسُ الطَّالِعَهُ أَیْنَ الأَقْمَارُ الْمُنِیرَهُ أَیْنَ الْأَنْجُمُ الزَّاهِرَهُ أَیْنَ أَعْلامُ الدِّینِ وَ قَوَاعِدُ الْعِلْمِ...؛ کجایند خورشیدهای تابان، کجایند ماه های نورافشان، کجایند ستارگان فروزان، کجایند پرچم های دین، و پایه های دانش...»

اگرچه در دو نقل فوق، امامان معصوم (علیهم السلام) مورد نظر می باشند ولی لقب قمر بنی هاشم برای سردار سرفراز امام حسین (علیه السلام) حضرت ابوالفضل(علیه السلام) به ما اجازه می دهد این لقب را در غیر معصوم هم بکار گیریم. در اعتقاد ما که ولایت مطلقه فقیه را ادامه ولایت رسول الله (صلى الله عليه واله) و امامان معصوم (علیهم السلام) می دانیم اطلاق ماه به امام شهید حضرت آیت الله العظمی سید علی حسینی خامنه ای (رحمه الله علیه) در همین راستاست. لذا با صدای رسا می گویم : خامنه ای ماه زمینی من

زمینی نامیدن ایشان از این جهت است که معظم له همچون سایر انسانها در ظاهر روی زمین قدم می زدند همانند پیامبران: « وَقَالُوا مَالِ هَذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِي فِي الْأَسْوَاقِ لَوْلَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَهُ نَذِيرًا؛ و گفتند اين چه پيامبرى است كه غذا مى ‏خورد و در بازارها راه مى ‏رود چرا فرشته‏ اى به سوى او نازل نشده تا همراه وى هشداردهنده باشد.»(سوره فرقان ، آیه۷) وگرنه:

ای که می پرسی ز من کان ماه را منزل کجاست؟                          منزل او در دلست، اما ندانم دل کجاست

جان پاکست آن پری رخسار، از سر تا قدم                              ور نه شکلی این چنین در نقش آب و گل کجاست؟

هلالی جغتایی

 

ماهزمینیامام خامنه ای
۷
۰
محمدرضا اسدی
محمدرضا اسدی
در سال 1342 در شهرستان مرند استان آذربایجان شرقی به دنیا آمدم . کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تبریز و دکترای ادبیات عرب را از دانشگاه تهران
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید