
سرگذشت مجید فریدفر یکی از شگفتانگیزترین نمونههای تحول روحی در بستر انقلاب و جنگ است. وی در سال ۱۳۳۵ در تهران به دنیا آمد. پدرش در لاله زار فعالیتهای هنری و آکروباتیک داشت؛ مجید از همان سنین کودکی به دلیل شیرینزبانی و مهارت در حرکات آکروباتیک وارد سینمای پیش از انقلاب اسلامی شد. او در فیلمهای متعددی ایفای نقش کرد که معروفترین آنها فیلم «مراد و لاله» (ساختهی سال ۱۳۴۴ به کارگردانی صابر رهبر) بود که مجید در نقش «مراد» با لیلا فروهر در نقش «لاله» همبازی بود. آن دو به عنوان دو کودک خردسالِ مشهور سینمای آن روزها شناخته میشدند.
مجید بعدها سازِ ویولن و آکاردئون را به صورت حرفهای فراگرفت و در محافل هنری و کابارههای تهران به نوازندگی و اجرای آکروبات میپرداخت و کاملاً در بطن فضای تفریحی و هنری آن روزگار زندگی میکرد. در هنرستان با دختری به نام سیمین محمدحسینی آشنا شد. با وجود مخالفتهای شدید خانوادهها به دلیل پیشینه هنری و فضای کاری مجید، سرانجام در ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ پای سفره عقد نشستند.
همسرش سیمین در خاطراتش روایت میکند که موج معنوی و مردمی انقلاب، مجید را به یکباره از درون زیرورو کرد: «وقتی جهیزیه من را آوردند، مجید خیلی ناراحت شد. گفت: “سیمین، آیا همهی مردم این وسایل و یخچال و مبل را در خانههایشان دارند؟ کارگری که در این سرما نان ندارد بخورد چه؟” بسیاری از وسایل نو را فروخت و پولش را به نیازمندان داد. ما یک اتاق کوچک در روستای پسقلعه (بالای کوههای دربند) اجاره کردیم که حتی ماشینرو نبود و مجید هر روز ۴۵ دقیقه این مسیر کوهستانی را پیاده تا تجریش میرفت و میآمد، فقط برای اینکه شبیه فقرا و کوخنشینان زندگی کند.»
او ساز و دنیای لالهزار را بوسید و کنار گذاشت و به کمیتههای انقلاب اسلامی پیوست تا امنیت محلات جنوب شهر را تأمین کند. مجید احساس میکرد برای دفاع از مظلومان، مهارت نظامیِ واقعی نیاز دارد. حدود یک سال و نیم از ایران خارج شد؛ ابتدا به ترکیه و سپس به پایگاههای چریکی جنبش امل در جنوب لبنان رفت. در لبنان، تقدیر او را روبهروی عارف مجاهد، شهید دکتر مصطفی چمران نشاند. حرکات ورزشی و چابکیِ سالهای آکروباتبازی و تیزهوشیاش، او را به یکی از نیروهای زبده در کار با سلاحهای سنگین، بهویژه آرپیجی تبدیل کرد. چمران روح سرکش او را صیقل داد و از آن جوانِ نوازنده، یک چریکِ مؤمن و عارف ساخت.
با آغاز تهاجم ارتش بعث عراق به ایران، مجید بیدرنگ به ایران بازگشت و به همراه رزمندگان ستاد جنگهای نامنظمِ شهید چمران راهی خوزستان شد. او در روزهای مقاومت جانانه خرمشهر در خط مقدم جنگید و سرانجام در خرداد ۱۳۶۰ در جبهه ایستگاه هفت آبادان (یا اطراف خونینشهر)، در حالی که همسرش باردار بود، بر اثر اصابت خمپاره به شهادت رسید. پسرش پس از شهادت پدر به دنیا آمد. مزار او در بهشت زهرای تهران قرار دارد.
او را نمادِ «حُرّ زمانه» و انسانی دانستهاند که دو سرِ طیف زیستِ انسانی را در بیستوپنج سال عمرش تجربه کرد: از دنیای پر زرقوبرقِ سینمای لاله زار تا خاکِ خونین شلمچه و آبادان.
سرگذشت شهید مجید فریدفر یکی از تکاندهندهترین، زلالترین و در عین حال دراماتیکترین زندگینامهها در میان شهدای جنگ تحمیلی است؛ داستانی واقعی که از فرط شگفتی، به رمان و فیلمنامه میماند. روایتِ زندگی او به طور رسمی در کتابی با عنوان «آخرین نقش» (انتشارات روایت فتح، به قلم محمد قاسمیپور، احد گودرزیانی و سارا طالبی) و مستندی تلویزیونی به همین نام ثبت شده است.
ماجرای مجید فریدفر یک نمونهی استثنایی از «انقلابِ انفسی» است؛ یعنی همان پدیدهای که امام خمینی از آن به عنوان «معجزهی تحولِ دلها» یاد میکرد. جوانانی که غرق در جذابیتهای پر زرقوبرقِ دنیای مدرن و هنر درباری بودند، با ندای فطرت، از رفاه و شهرت گذشتند و در بیابانهای خوزستان در خون خود غلتیدند تا کرامت انسان و عدالت برپا شود.