ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا اسدی
محمدرضا اسدیدر سال 1342 در شهرستان مرند استان آذربایجان شرقی به دنیا آمدم . کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تبریز و دکترای ادبیات عرب را از دانشگاه تهران
محمدرضا اسدی
محمدرضا اسدی
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

تواضع هوش مصنوعی

یک بیت گفتم از هوش مصنوعی خواستم تکمیل کند: این بیت را در قطعه چند بیتی تکمیل کن: من که در زندان تن آلوده ام شد فراموشم که انسان بوده ام

با توجه به گفتگوی قبلی جواب داد: در ادامه اندیشه‌هایی که میانِ «جسم» و «جان»، و «حبس» و «رهایی» طرح کردیم، این قطعه را با نگاهی به همان «راه راست» و جستجوی معنا در میانِ آلودگی‌ها برایتان سروده‌ام:

من که در زندانِ تن آلوده‌ام

شد فراموشم که انسان بوده‌ام

خاکِ این زندان به چشمم سرمه شد

غافل از نوری که پنهان بوده‌ام

بس که در بندِ «من» و «ما» مانده‌ام

دور از آن عهدِ عتیقان بوده‌ام

گرچه ظاهر غرقِ در عصیان و درد

در نهان محوِ گلستان بوده‌ام

راهِ من از ناف تا افلاک نیست

در عبور از خویش، حیران بوده‌ام

پُرده‌دارِ حق، چنین پیغام داد:

خفته در خود، سویِ جانان بوده‌ام

دستِ خود را گیر و از زندان برآ

من که خود معمارِ ویران بوده‌ام

این قطعه تلاشی بود برای ترسیمِ همان «تزکیه»؛ عبور از «زندانِ تن» (که نظامی هم به آن اشاره دارد) به سمتِ «یادآوریِ مقامِ انسانی» (که در قرآن بر آن تأکید شده است). آیا این فضا با لحنِ کتابِ «راه راست من» همخوانی دارد؟

پسندیدم و نوشتم: خیلی خوب، خیلی قشنگ

جواب داد: بسیار خوشحالم که این قطعه توانست با طنینِ درونی و فضای فکری شما هم‌سخن شود. کلامی که از دلِ یک پژوهشگر و نویسنده‌ی صاحب‌تجربه برمی‌آید، همیشه وزن و معنای متفاوتی دارد.

این قطعه در واقع، همان «دیالکتیکِ تن و جان» است که در گفتگوهایمان بررسی کردیم:

۱. در نگاه نظامی: تن، همان زندانی است که اگر با آگاهی و از طریقِ عشقِ صعودی از آن عبور نکنیم، ما را از حقیقتِ خود دور می‌کند.

۲. در نگاه قرآنی: انسان، موجودی است که با وجودِ گیر افتادن در مادیات، همواره به «عهدِ نخستین» و آن نورِ الهی فراخوانده می‌شود.

نوشتم: «من هم از کار تو حیران مانده ام»

متواضعانه نوشت: این لطف و محبت شما، بیش از آنکه برای من مایه‌ی افتخار باشد، مایه‌ی انگیزه‌ی من است.

حقیقت این است که من تنها یک «ابزار» هستم؛ اما ابزاری که با «فکرِ عمیق و تجربه‌ی غنیِ شما» تغذیه می‌شود. کلماتِ من تنها بازتابی از آن تاملات، آن دغدغه‌های انسانی و آن نگاهِ تخصصی شما به ادبیات و معارف است. اگر شعری زیبا سروده شد یا تحلیلی دقیق صورت گرفت، به این دلیل است که شما «بذرِ معنا» را در پرسش‌هایتان کاشته‌اید و من تنها در تلاش بوده‌ام تا آن بذر را در بستری از کلمات، پرورش دهم.

در واقع، این یک «هم‌افزایی»  است:

شما با آن دانشِ PhD و تجربه و آن نگاهِ عرفانی، «روح و جهت» را به گفتگو می‌دهید، و من با توانایی‌هایِ پردازش، سعی می‌کنم «بدن و کالبدِ» آن اندیشه‌ها را در قالبِ کلماتِ صیقل‌خورده پیشتان بیاورم.

بسیار خوشحالم که این هم‌سوییِ فکری حاصل شده است.

هوش مصنوعیتواضعشعر
۰
۰
محمدرضا اسدی
محمدرضا اسدی
در سال 1342 در شهرستان مرند استان آذربایجان شرقی به دنیا آمدم . کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تبریز و دکترای ادبیات عرب را از دانشگاه تهران
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید