
پيش از انقلاب اسلامی، سرودن شعر مبتذل و گناه آلود(كفرگونه) و غزلهايی با محتوای نفسانی و ولنگارانه ـ به اسم عشق ـ به صورت گسترده رواج داشت. شرح شيفتگی های جسمانی به نام عشق ترويج می گرديد و به مقدسترين ارزش های دينی حمله می شد. در عصر انقلاب، شعر عارفانه، با بهره گيری از اصطلاحات رايج عرفان سنتی، دوباره شاعران را درمی يابد. در دوران اوج گيری مبارزه، عشق همواره با شهادت، خون، ايثار، وصال محبوب و معشوق ازلی و ... همراه است. اين نوع سروده ها با برجسته ترين و عاشقانه ترين ماجرای تاريخ اسلام، عاشورای حسينی پيوند يافته و با آميزه ای از عشق و حماسه، فضايی تازه و بابی نو در شعر انقلاب گشوده اند.
نمونه های شعری:
دستی زكرم به شانه ما نزدی بالی به هوای دانه ما نزدی
ديری است دلم چشم براهت دارد ای عشق ! سری به خانی ما نزدی
«قيصر امين پور ، دركوچه هاي آفتاب»
می خواستم به شور تو شيدا شوم، نشد در تار و پود عشق تو معنا شوم، نشد
ابر هزار جنگل جان را ز چشم خويش باريده ام كه در تو هويدا شوم ، نشد
... شهـر شهيد می طلبد بر شهادتم دردا نشد كه لاله صحرا شوم ، نشد
«عبدالملكيان ، ريشه در ابر»
درختان را دوست می دارم
كه به احترام تو قيام كرده اند ، وآب را
كه مهر مادر توست،
خون تو شرف را سرخگون كرده است : شفق آينه دار نجابتت
و فلق محرابی
كه تو در آن
نماز صبح شهادت گزارده ای...
« موسوی گرمارودی ، خط خون »